Τρίτη, Νοεμβρίου 29, 2011

Η περιφραστική πέτρα-Δημουλά

Η περιφραστική πέτρα-Δημουλά

Μίλα.
Π
ς κάτι, τιδήποτε.
Μόνο μ
στέκεις σν τσάλινη πουσία.
Διάλεξε
στω κάποια λέξη,
πο
ν σ δένει πι σφιχτ
μ
τν οριστία.
Πές:
«
δικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θ
δομε»,
«
στάθμητο»,
«βάρος».
πάρχουν τόσες λέξεις πο νειρεύονται
μι
σύντομη, δετη, ζω μ τ φωνή σου.
Μίλα.
χουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
κε πο τελειώνουμε μες
ρχίζει θάλασσα.
Π
ς κάτι.
Π
ς «κμα», πο δν στέκεται.
Π
ς «βάρκα», πο βουλιάζει
ν τν παραφορτώσεις μ προθέσεις.
Πς «στιγμή»,
πο
φωνάζει βοήθεια τι πνίγεται,
μ
ν τ σζεις,
π
ς
«δ
ν κουσα».
Μίλα.
Ο
λέξεις χουν χθρες μεταξύ τους,
χουν τος νταγωνισμούς:
ν κάποια π᾿ ατς σ αχμαλωτίσει,
σ
᾿ λευθερώνει λλη.
Τράβα μία λέξη
π᾿ τ νύχτα
στ
ν τύχη.
λόκληρη νύχτα στν τύχη.
Μ
λς «λόκληρη»,
π
ς «λάχιστη»,
πο
σ᾿ φήνει ν φύγεις.
λάχιστη
α
σθηση,
λύπη
λόκληρη
δική μου.
λόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Π
ς «στέρι», πο σβήνει.
Δ
ν λιγοστεύει σιωπ μ μι λέξη.
Π
ς «πέτρα»,
πο
εναι σπαστη λέξη.
τσι, σα σα,
ν
βάλω ναν τίτλο
σ
᾿ ατ τ βόλτα τν παραθαλάσσια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: