Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα taxidia tou nou. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα taxidia tou nou. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 28, 2012

APRENDIENDO


APRENDIENDO
 
σε ξέφωτα θαλασσινά

Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia

...entre sostener una mano y encadenar un alma, y uno

aprende que el amor no significa acostarse y una

compañía no significa seguridad, y uno empieza a aprender...

Que los besos no son contratos y los regalos no son

promesas, y uno empieza a aceptar sus derrotas con la

cabeza alta y los ojos abiertos, y uno aprende a

construir todos sus caminos en el hoy, porque el

terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...

y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que si es

demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno

planta su propio jardín y decora su propia alma, en

lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno

realmente es fuerte, que uno realmente vale, y uno

aprende. Y aprende... y con cada día aprende.

Con el tiempo aprendes que estar con alguien porque te

ofrece un buen futuro significa que tarde o temprano

querrás volver a tu pasado.

Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de

amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte,

puede brindarte toda la felicidad que deseas.

Con el tiempo te das cuenta de que si estás al lado de

esa persona sólo por acompañar tu soledad,

irremediablemente acabarás no deseando volver a verla.

 

Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos son

contados, y que el que no lucha por ellos tarde o

temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.

Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un

momento de ira pueden seguir lastimando a quien

heriste, durante toda la vida.

Con el tiempo aprendes que disculpar lo hace

cualquiera, pero perdonar es sólo de almas grandes.

Con el tiempo comprendes que aunque seas feliz con tus

amigos, algún día llorarás por aquellos que dejaste ir.

Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia

vivida con cada persona es irrepetible.

Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o

desprecia a un ser humano, tarde o temprano sufrirá

las mismas humillaciones o desprecios multiplicados al cuadrado.

Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos

en el hoy, porque el terreno del mañana es demasiado

incierto para hacer planes.

Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o

forzarlas a que pasen ocasionará que al final no sean

como esperabas.

Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo

mejor no era el futuro, sino el momento que estabas

viviendo justo en ese instante.

Con el tiempo verás que aunque seas feliz con los que

están a tu lado, añorarás terriblemente a los que ayer

estaban contigo y ahora se han marchado.

Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o pedir

perdón, decir que amas, decir que extrañas, decir que

necesitas, decir que quieres ser amigo, ante una

tumba, ya no tiene sentido.

Pero desafortunadamente, solo con el tiempo...

Aprovecha tu tiempo, es muy escaso...

 

 

Jorge Luis Borges

 
 

Πέμπτη, Νοεμβρίου 24, 2011

Να σ' αγναντεύω, θάλασσα


Βάρναλης – Ποιητικά, Πρόλογος

Να σ' αγναντεύω, θάλασσα,
να μη χορταίνω απ' το βουνό ψηλά
στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
απ' τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο,
όντας μετ' άξαφνη νεροποντή
χυμάει μες απ' τα σύνεφα θαμπωτικά γελώντας
ήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια,
οι κάβοι, τ' ακρόγιαλα σα μεταξένιοι αχνοί
και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ' ένα καράβι
ν' ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Ξανανιωμένα απ' το λουτρό να ροβολάνε κάτου
την κόκκινη πλαγιά χορευτικά τα πεύκα,
τα χρυσόπευκα, κι' ανθός του μαλαμάτου
να στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

Κι' αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τους
ως μέσα στο νερό τα ερημικά χιονόσπιτα-
κι' αυτά μες στ' όνειρό τους να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μου
με μάτια να σε χαίρομαι θολά
και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι' αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ,
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους
και να με πας πολύ μακρυά απ' τη μαύρη τούτη Κόλαση,
μακρυά πολύ κι' από τους μαύρους κολασμένους

Παρασκευή, Οκτωβρίου 28, 2011

Ένας Μια 20 χρόνια μετά κι ένα βιβλίο







..."Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια

Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου..."


Πώς στα κομμάτια,γίνεται και στους ανθρώπους που αγαπάς να κάνεις το μεγαλύτερο κακό;


Συγκυρίες; περιστάσεις;
ή μήπως να είναι άραγε καλοστημένες παγίδες της μοίρας;
Μας αρπάζουν με το καλό, μας χαϊδεύουν τ΄αυτιά ,
κλαίνε μπροστά μας και σαν ανοίξεις το '"βιβλίο σου"... ,
muraldosescritores.ning.com
σε ρουφάνε και σου καταβροχθίζουν "το είναι" σαν θαλάσσια τέρατα.


Και τώρα πες μου, Ήμουν εγώ;
αναρρωτέμαι, μα δεν έχει νόημα πια,
η αμφιβολία σαν ριζώνει μόνο απάντησεις δεν μπορεί να δώσει....ίσως να τις σχηματίζει,
μα ποτέ δεν είναι το ίδιο.

Η μόνη έννοια που ‘χε, ήταν να είναι όσο το δυνατό κοντά, να στηρίζει, να φροντίζει... και πως γινίκαν έτσι όλα , με μια μικρή παρέμβαση, να έρχονται τα πάνω κάτω,  σαν να πρέπει –(χωρίς να θες) -απροετοίμαστος- να αντικρύσεις και να πεις την αλήθεια.


Αχ! αυτή η προετοιμασία!!
Μπορεί ο στρατιώτης χρόνια ολόκληρα να ετοιμάζεται για το πιθανό, μα τελικά δεν είναι και τόσο ευκολο να αντιμετωπίσεις τον εισβολέα.
Σαν εκείνος διατηρεί την τέχνη να χειρίζεται τις λέξεις, να διαχειρίζεται το "ανθρώπινο δυναμικό" , σαν τέτοιο ..ναι ναι!!! σαν τέτοιο ....."ένα ανθρωπινο δυναμικό" , εν δυνάμη ορμητικός χείμαρος ή τρομαγμένο χειμωνιάτικο σταχτόπουλο....Δικαίως κάποιοι φοβούνται τις   .....αντιδράσεις.

Τότες,  ποιό να είναι το νόημα όλων αυτών των γεγονότων που μεσολάβησαν;
για να ξαναγυρίσουμε εκεί που είμαστε πριν κάμποσο καιρό;
Μήπως κάτι άλλο υπάρχει γραμμένο στα κοιτάπια;

Πεθαίνουν τα όνειρα σαν γίνουν πραγματικότητα έτσι λέει ο ποιητής .


Ζουν τελικά,μόνο, όσα όνειρα παρέμειναν όνειρα ...για να μας κραττούν άγρυπνους κάποιες νύχτες , να νιώθουμε το κενό και την φωνούλα της συνείδησης που δεν ζητάει καμιά εξήγηση, παρά μόνο στέκεται απέναντί σου και σε σημαδεύει..

''ώρα με την ώρα"... σε τρομοκρατεί με την αδιαφορία της ....

Νιώθεις έτσι,να χάνονται οι χτύποι της καρδιάς .... και ένα απέραντο κρύο....
αυτό το κρύο.....όσα σκεπάσματα και να ρίξεις ... παραμένει ....
σαν να πειράχτηκε ο θερμοστάτης του κορμιού ....και να τρέμεις...
να θες να αντέξεις, για όσους στηρίζονται σε σένα
και να νιώθεις ότι τώρα αυτοί είναι το στήριγμά σου...
μα πως να στηριχθείς σε ένα χεράκι τόσο δά....
σ’ενα μουτράκι που πρέπει να σε βλέπει γελαστό χαρούμενο.....

είπαν πως η ευτυχία είναι φορές που είναι και ήταν εικονική ...

Ότι η καθημερινότητα απουσίαζε και ένιωθε υπέροχα
επειδή του λέγαν όσα ήθελε να ακόυσει......

Αληθεια είναι, ήθελε να το βροντοφωνάξει, αλήθεια είναι ......
κανείς δεν μπορεί να στείλει στο εκτελεστικό κάποιον που θέλησε ...
μια στάλα απ όσα δεν κατάφερε να ...λάβει..
απ΄όσα στερήθηκε.

(Εκείνο το μικρό παιδάκι που πήγε στο σχολειό, με ρουχαλάκια,αποφόρια,με παπουτσακια κόκκινα  κι αυτά χαρισμένα. Που ντρεπότανε να παίξει  "το Κουτσό" μην τυχών και φανεί η τρύπα στο παππουτσάκι του, που η μάνα του έφερνε τα περισσεύματα και η μαγείρισσα νονά, - "Πάρε για το παιδί  τα κεφάλια, τα ψαροκόκαλα είναι ανέγγιχτα ....και αντί για ψαρόσουπα ....έτρωγε σούπα από τα κόκκαλα των ψαριών.....
Η γιαγιακούλα του κράταγε τη ζύμη απ’ το φύλλο που άνοιγε στη γειτόνισσα, τό φερνε στο σπίτι και τρέφονταν  όλοι.
Εκείνο....που πάλεψε σα λύκος για την ζωή του ...για τη μόρφωσή του ..... για μια καλή οικογένεια .....σήμερα θέλει να τρέξει να χωθεί κάτω από το τραπέζι,όπως τότε που ήτανε μικρό και εκεί κάτω κοιμόταν κι έπαιζε σε ένα κουτί με τα γάλατα.
Το παραμυθάκι με το ¨κουνελάκι" σωτήρα της οικογένειας ήταν ο αγαπημενος παιδικός ήρωας ..έβαζε τη μάνα κάθε βραδυ μέχρι τα 12 χρόνια να το διηγείται.....ώσπου κάποτε διάβασε το "καληνύχτα ζωή" και αυτό έμελλε να είναι η επόμενη συντροφία του μέχρι τα 23-24 χρόνια. Κι ήταν αυτό, το μόνο βιβλίο ...,δεν μπορούσε να πάρει άλλο , διάβαζε στη δημοτική βιβλιοθηκη,... αλλά εκείνο το  ένιωθε πως ήταν γραμμένο προσωπικά.

Η ζωή που έκανε ήταν "χαμηλού προφιλ" ποτέ δεν κόμπαζε για τα επιτεύγματα στη ζωή.
Αρκούσε να ξέρει πως  ότι κάνει, το κάνει καλά ...το κάνει για όλους όσοι είναι κοντά και ναι,  ίσως από μια απειροελάχιστη δόση φιλοδοξίας.....
ήθελε να κάνει σπουδαία πράγματα ...μα τα φώτα, η λάμψη, ήταν εφιάλτης .....
ίσως και τούτο ,να αποτελεί απόδειξη για την μετέπειτα διαδρομή ζωής.
Κάποιοι μπορεί να έμειναν κοντά, ακριβώς, για τούτη την απλότητα, κι άλλοι να κρύφτηκαν γιατί τους ενδιέφερε το περιτύλιγμα.
Δίχως τούτο να είναι απαραίτητα αρνητικό .

Είναι σαν αυτά τα δώρα τα τοσοδούλικα που τα προσφέρουν σε δυσανάλογα για  το μέγεθός τους κουτιά......
Αυτά ενοίοτε κρύβουν θησαυρούς μικρούς ,που μάλλον είναι έτσι .
άλλοτε κρύβουν απλά μια καραμέλα....)

Ήθελε και έμαθε ,να ζει με τα ελάχιστα και να παλεύει για το πνεύμα , οι προσευχές και οι ευχές  της μάνας έπιασαν τόπο. Έ
γινε το καμάρι της οικογένειας,προσπαθούσε να αποφεύγει να κάνει κακό με υπαιτιότητα.

Μα πώς τότε  ...πώς ;;; πώς το κανε;
Την μάθανε να είναι ειλικρινής, να αναλαμβάνει την ευθύνη σε ότι κάνει...ακόμα κι όταν δεν είχε ευθύνη..προτειμούσε να πονέσει  η ίδια απ’ το να πικράνει....

και πώς έγινε μέσα σε λίγες ώρες απ’ την απόλυτη ευτυχία (μα πιάστηκε στον ύπνο...δεν θέλησε να ενοχλήσει...έλεγε θα το κουμαντάρει ,δεν χρειάζοταν δεκανίκι...
μα δεν άντεξε τις προσβολές ,αυτό ήταν η σταγόνα...
ναι ζούσε πιεσμένα  τον τελευταίο καιρό, μα άντεχε)
Μέσα στο μεσημεριάτικο ίστρο 60 λεπτά συζήτησης ήταν ικανά να ανατρέψουν τα πάντα.
60 λεπτά εκατέρωθεν εξομολογήσεων , εκατέρωθεν δακρύων ..... αμηχανίας,
έσβησαν το γέλιο από τα μάτια ,γέμισαν ρυτίδες τα πρόσωπα ..
έσπασαν καρδιές ....και τούτα δώ τα βλέφαρα δεν λεν μείτε να κλείσουν ,
μείτε να ανοίξουν......
δεν σκέφτηκε καν να ενημερώσει...

Η γλώσσα πια έχει μπερδευτεί ....λάθη κάνει ..... ο νους δεν συγκεντρώνεται....
και ξέρει ότι πρέπει να αντέξει, για όσους, της έχουν προσφέρει όσα κανείς δεν θέλησε ποτέ να μπει στον κόπο να προσφέρει...
είναι όμως πιά τόσο διαφορετικά γιατί ξέρει .....

Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2011

αφιερωμένα ταξίδια

από ταξιδευτή
5 Αυγούστου 2011

Αφουγκράζομαι σιωπώ, εμπρός στο κύμα το ιερό θεριό της θάλασσας....
Που στροβιλίζει εμπρός στα μάτια μου ταξιδευτές του νου ψυχές...
τα στοιβαγμένα στις κορφές του… όνειρα…
Αγκαλιάζει με δέος τις ακτές φιλά τη μάνα γη σε βραχιές..
που ατάραχες υπομένουν την αγρύπνια του...
Τη θαλασσινή αλμύρα…
φωτογραφια και κειμενο αφιερωμένα από ταξιδευτή

3 Αυγούστου 2011


Τα Μάτια , κοιτούν τον Τόπο,γεμίζουν με γλύκα τον ουρανό της σκέψης
Ξεκομμένα από το κορμί , στο υπερπέραν τραβούν, σφικτά την αλήθεια
και κρατούν κόκκινα …..πορτοκαλί μενεξεδί… γαλάζια χρώματα !
Σε μιά απέραντη μπλε μενεξεδιά απόχρωση μαγική , ουράνια , θαλασσινή, θολή λεύτερη, σεβάσμια , χλωμή, πικρή!
Σαν Ξωτικά αλήθειας ,
αθροίζουν τα λόγια μου σουρουπο στον τόπου μου

1 Αυγούστου 2011


 
Η ελπίδα του ήλιου του ηλιάτορα…… και της θάλασσας τα ονειροχρώμματα σένα απόσταγμα ανασαιμιάς...
ισοζυγιάζοντας ...έγνοιες απ' τ' ασώπαστο παφλασμό στον αχό των κυμάτων Της...
απ’ το κρυφό λιμανάκι τα Άη Δημήτρη τ’ Αζαλά στους πολύμοχθους ήχους της πρώτης μέρας ,
τ’ Αυγούστου των ταξιδιών της.....
Καλό Μήνα

 

Τρίτη, Ιουνίου 28, 2011

στίγματα στιγμών


 
27 Ιουνίου 2011


 
στίγματα στιγμών της σκέψης μου ένα πανέμορφο λουλούδι των δρόμων απλά συνομιλεί σ' ερημικούς δρόμους χωρίς να θέλει να αποδεχθεί ερημιές και σιωπές...Ένα-ένα οι ανθοί του τοποθετούνται πάνω του, για να γίνουν σημάδια, να φαίνονται από τον ουρανό, όταν τ' αστέρια θα στέλνουν το φως τους, μη τύχει και κάποιος χρειαστεί ν' ακολουθήσει τον δρόμο, που φθάνει ως την δική του δρόμου γωνιά, την ώρα που τα όνειρα καιροφυλακτούν ν' ανοίξουν για να φωτιστούν από την καλοκαιρινη αστροφεγγιά

στις θημωνιές της μνήμης

 
 
«…Τίποτα, τίποτα δεν χάθηκε στ' αλήθεια όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ στις θημωνιές της μνήμης ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει…» Καλημέρα 22 Ιουνίου 2011
 



..η πένα μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων… μια αχτίδα κόκκινου χαμόγελου
.. Πρίγκιπας φωτεινός, Ηλιάτορας ντυμένος στα κόκκινα καλπάζει γυρεύοντας να φυλάξει τα όνειρα που του ‘πλεκε η γοργόνα η κερά Θαλασσινή….
…μα..τα Σάββατοκύριακα μονάχα περνούν ,
λυγίζοντας από το βάρος νοημάτων….
 
20 Ιουνίου 2011
  
κοιμούνται ακόμα οι μέρες…
τα Σάββατοκύριακα μονάχα που περνούν ,
λυγίζουν από το βάρος νοημάτων…. σκορπίζοντας σκέψεις
και τ’ αρώματα Καλοκαιριών περασμένων…
κάνοντας την πένα να μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων…της καθημερινότητας….

19 Ιουνίου 2011

..θα τυλιχτώ σε ανείπωτες λέξεις ,σ’ εν’ άλλο εγώ…
ανήμπορος να κατανικήσω τις αποστάσεις…
που μας βάζουν μιαν ανάσα στο στήθος κι έπειτα πάλι πίσω την παίρνουν…

απόψε πάλι, θα βυθιστώ στην αίσθηση την καυτή της βραδιάς και σ’ ότι πίσω της θ’αφήσει νοτίζοντας η εικόνα που έκλεισα εντός μου τα μάτια…
θαρρώ …Δέκα του Ιούνη…
 
 
Τι σημασία έχει που συναντιόμαστε….
…η δροσιά γεννιέται…ψηλά κάπου εκεί στη Νάξο…
όπως μες στον απέραντο ουρανό το κόκκινο…
το ξάστερο συναίσθημα… κι ευτυχισμένος που αξιώθηκα επιτέλους
τόση συγκομιδή απεραντοσύνης…
με μικρές κυανές φωνές μυριάδες ανάμεσα στο θαλασσινό πέρασμα
Παρου-Ναξου…
18 Ιουνίου 2011
…και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα…
…ο λόγος σαν ευωδιά…
ο άλλος μαΐστρος… χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα
με μικρά τιττυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη..
μικρές φωνές πουλιών… στο ατελείωτο ψίθυρο του Τόπου….
 
…και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα…
…ο λόγος σαν ευωδιά…
ο άλλος μαϊστρος…χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα
με μικρα τιτυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη..
μικρές φωνές πουλιών…στο ατελείτω ψίθυρο του Τόπου….
17 Ιουνίου 2011 ...θέλησα να ξεφύγω,να ξαναπλανηθώ σε θόρυβο νησιώτικου λιμανιού....μες στις πυκνές ομολογίες της θάλασσας...μέσα στις νύχτιες υπόκοφες σιωπές της.


 
...μέσα από παλιά καρνάγια...βγαίνει μια φωνή....
απ'τις βάρκες τα ρημάδια...που πια κανείς δεν τις πονεί.....

...στο χάρτη του κορμιού μου ,μυστικά περάσματα,γαλήνιες θάλασσες
και στην καρδιά οι Κυκλάδες...Τα σημάδια της τ’ αρμυρά
φέρνω μέσα μου πότε-πότε τα γλύφω για να ξεδιψάσω.....
 

θαλασσοαλμύρα...

….μα ο Νους ακολουθεί τις δικές του διαδρομές σε αποχρώσεις θαλασσινές, γυρεύοντας ν’ αποκαλύψει την δική του αλήθεια, μέσα από την αλήθεια όπου πρωταγωνιστούν φωτοσκιάσεις σε μια άλλη διάσταση στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο ...στις ανάσες των ματιών αποτυπωμένες για πάντα στο φωτογραφικό χαρτί. Το αόρατο μελάνι της ψυχής γράφει λέξη τη λέξη, για να μεταδώσει την δική του συγκίνηση του για αγγίγματα θαλασσινού νερού που χαϊδεύουν αισθήσεις μου.....σε τούτον δω τον Τόπο….
σε ένιωσα... ν' με αγγίζεις... στον πυρήνα της ύπαρξης...
λεηλατώντας άγνωστες αισθήσεις...
γεννώντας μία νέα γραμμή των οριζόντων...
οι θημωνιές της μνήμης …διψούν να οργώσουν το τότε κορμί σου...
…θροϊζοντας, αγγίγματα , φυτεύοντας καυτές ανάσες... ...
υγρές αλμυρές σαν το κύμα Της...
βαθιές σαν την Θάλασσα...
που βυθίστηκαν σε συναντήσεις...άλλων εποχών…σαρώνοντας ,
τον ατσάλινο χρόνο...Σου!




 
 ….πλήρωσα νεράιδες και ξωτικά... να περιπολούν έξω
στου λιμανιού σου την άκρη... να μην μας ενοχλήσει ο βοριάς...
..τότε..
αφήνοντας υγρές ανάσες...
στ' άπειρα μονοπάτια του κορμιού σου... ...
κι όταν με νιώσεις...;
όταν νιώσεις τις γραφές ταξιδευτή του νου ..
στο κέντρο της ύπαρξής σου...
θα σου χαριστώ...
για πάντα...
θα με φυλακίσω μέσα σου...κερά θαλασσινή του τόπου Μου.....ντύνω τα κύτταρα μου στο γαλάζιο...πίνοντας θαλασσοαλμύρα...με φωτογραφία φίλου....!!!

…βυθίζομε στο χθες ...σε μια μπλέ κόλα από θάλασσα
και γράφω... με πινελιές από αλμυρό νερό...
ύμνους που πλέκουν...χιλιάδες σ' αγαπώ...
τα κύματα της σκέψης μου...
κι όταν βραχούν τα χείλη σου... ...
θα ξετυλίξω εικόνες...στην καρδιά...
να ενώσει τους κόσμους μας...
στ' απέραντο γαλάζιο Της... 
16 Ιουνίου 2011
....κι ανοίξα το παραθύρι στη νυχτιά
κι έρχονται κι άλλες ελλείψεις…
ντυμένες όλες τα επίσημα φορέματα τους…
όνειρα κεντημένα πάνω στου στήθους την δαντέλα
και τότε έτσι όπως έχουν στεγνώσει τα χείλη από την δίψα..
- δύο αιώνες αφίλητα -
πως να φωνάξεις εκείνο το “μου λείπεις”…;

 
 
....αεράκι ενός νησιού που μ' ονειρεύεται,
τα δυό μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με τ' άστρο
της σωστής μου καρδιάς..δεν ξέρω πια τη νύχτα.....(Ελύτης)


 
Ακόμα και τούτο κείνο το σούρουπο...ο άνεμος λιγωμένος κατάφερε και φθάνει στα δικά μου στήθη....και μου έδειξε που αρχίζουν και που τελειώνουν οι αστερισμοί, που αρχίζουν και που τελειώνουν οι ευχές....να φωνάζει μέσα απ’ τα χείλη που ταξίδευαν στη σιωπή.......
 
Ήρθες πλάι μου απλά....Τυλίχθηκα στις φούχτες των χεριών σου, γυρεύοντας να βρουν ανάσα τα δάκρυα μου, κι ανάσαναν βαθιά, ανάσα δανεική από τα δικά σου στήθη, δροσερή, να προστατεύει τα πέλματα σε ρότες θάλασσας πυρωμένη.....
Αφεθήκα σ’ ένα ταξίδι σωμάτων και ψυχών κατα κει στον κολπο της Ναουσας και στο πέρασμα Πάρου Ναξου....ο ένας στον αγιασμένο ιδρώτα του άλλου ώσπου καθρέφτισε πάνω του το πρόσωπο του ο ήλιος......

8 Ιουνίου 2011
…τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό ,
λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλια…
(Γ.Σεφέρης)
τώρα θα κοιτάζεις μια θάλασσα
η διάθεση να σ’ εντοπίσω
στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών
έτσι σε βρίσκει…(Κ.Δημουλά)

άχρωμα τα μεσημέρια γεννιούνται… και οι ημέρες…
σε θύμησες

 
7 Ιουνίου 2011
…σ’ ένα βαλς μες στη νυχτιά, ακόμα μια στάση …
ακόμα μια μάχη με τους δείκτες του χρόνου ,
ταξιδευτή του νου που οδηγό έχει ρότα του χθες …
και στα σκόρπια είδωλα των ματιών του
που συνάντησε στους δαίδαλους της σκέψης
είδε τον Δον Κιχώτη να κυνηγά κύματα…
και τον ζήλεψε…


 
..λιγοστά χνάρια... κεντούν...
μέσα μου στιγμές...
που δεν ξεχνούσα...
κοιτάσματα λάμψης...νέας μέρας
από ελάχιστες ματιές... ...
κρυμμένα χαμόγελα...
και λέξεις μικρές...για την..
κυρά Θαλασσινή…


 
6 Ιουνίου 2011
…ο ήλιος στην ούγια της ψυχής έχει γράψει με γράμματα μεγάλα τ’ όνομά του να βρίσκει στις σκέψεις του βλέμματος μου να το διαβάζει, να το τρυπάει, να το διαπερνά, ώσπου εκεί να φθάνει που ξημερώνει η αλλιώτικη μέρα...
Η ούγια με τ’ όνομά της…
5 Ιουνίου 2011
...πίσω από το πέπλο της νύχτας ταλανίζουν τις σκέψεις ...ταξίδια αγόνου…
η θάλασσα της μνήμης πάντα καθρεφτίζεται σε βραδινό ταξίδι ... που η λήθη δεν διέγραψε. Είναι το δικό μου στοίχημα να περισώσω ότι συντάραξε την θαλασσινή πορεία στην θάλασσα μου να πλέκω με χρώματα φωτιάς, με το θυμικό να στάζει γεγονότα τότε που τα όνειρα έπαιρναν σάρκα, όταν κυριολεκτικά η λαλιά δεν μπορούσε ν' αρθρώσει......


 
4 Ιουνίου 2011
…ανυπόδητες στιγμές σεβόμενες την ηρεμία της νύχτας…
στους διαδρόμους της σιωπής,
αγγίζει από μακριά..στεριές ..
τα είδωλά της… σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής ,
του ονείρου ενός βαρκάρη ταξιδευτή του νου…
που αποξεχάστηκε κάπου εκεί στα βράχια της πειραϊκής
στους ατραπούς της σιωπής…
 
…άλμη..θαλασσινή..πιοτό που λέγεται γητεύτρα ηδονή..
την προσφορά της ρούφηξα
έμοιαζε με έρωτα κυλίστηκα, σε ρότα ταξιδιού πυρωμένη….
στου Βάκχου το μεθύσι,
σαν ήχος βιολιού μακρινού..
…πένα χορδής λαούτου…
 


 
1 Ιουνίου 2011
κοιτάζω τη βροχή και νιώθω πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει
Αθήνα απο ψηλά πριν 35 λεπτά....