στίγματα στιγμών της σκέψης μου ένα πανέμορφο λουλούδι των δρόμων απλά συνομιλεί σ' ερημικούς δρόμους χωρίς να θέλει να αποδεχθεί ερημιές και σιωπές...Ένα-ένα οι ανθοί του τοποθετούνται πάνω του, για να γίνουν σημάδια, να φαίνονται από τον ουρανό, όταν τ' αστέρια θα στέλνουν το φως τους, μη τύχει και κάποιος χρειαστεί ν' ακολουθήσει τον δρόμο, που φθάνει ως την δική του δρόμου γωνιά, την ώρα που τα όνειρα καιροφυλακτούν ν' ανοίξουν για να φωτιστούν από την καλοκαιρινη αστροφεγγιά
«…Τίποτα, τίποτα δεν χάθηκε στ' αλήθεια
όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ στις θημωνιές της μνήμης
ό,τι υπήρξε μια φορά
δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει…»
Καλημέρα22 Ιουνίου 2011
..η πένα μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων… μια αχτίδα κόκκινου χαμόγελου
.. Πρίγκιπας φωτεινός, Ηλιάτορας ντυμένος στα κόκκινα καλπάζει γυρεύοντας να φυλάξει τα όνειρα που του ‘πλεκε η γοργόνα η κερά Θαλασσινή….
…μα..τα Σάββατοκύριακα μονάχα περνούν ,
λυγίζοντας από το βάρος νοημάτων….
20 Ιουνίου 2011
κοιμούνται ακόμα οι μέρες…
τα Σάββατοκύριακα μονάχα που περνούν ,
λυγίζουν από το βάρος νοημάτων…. σκορπίζοντας σκέψεις
και τ’ αρώματα Καλοκαιριών περασμένων…
κάνοντας την πένα να μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων…της καθημερινότητας….
19 Ιουνίου 2011
..θα τυλιχτώ σε ανείπωτες λέξεις ,σ’ εν’ άλλο εγώ… ανήμπορος να κατανικήσω τις αποστάσεις… που μας βάζουν μιαν ανάσα στο στήθος κι έπειτα πάλι πίσω την παίρνουν…
απόψε πάλι, θα βυθιστώ στην αίσθηση την καυτή της βραδιάς και σ’ ότι πίσω της θ’αφήσει νοτίζοντας η εικόνα που έκλεισα εντός μου τα μάτια…
θαρρώ …Δέκα του Ιούνη…
Τι σημασία έχει που συναντιόμαστε….
…η δροσιά γεννιέται…ψηλά κάπου εκεί στη Νάξο…
όπως μες στον απέραντο ουρανό το κόκκινο…
το ξάστερο συναίσθημα… κι ευτυχισμένος που αξιώθηκα επιτέλους
τόση συγκομιδή απεραντοσύνης…
με μικρές κυανές φωνές μυριάδες ανάμεσα στο θαλασσινό πέρασμα
Παρου-Ναξου…
18 Ιουνίου 2011 …και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα… …ο λόγος σαν ευωδιά… ο άλλος μαΐστρος… χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα με μικρά τιττυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη.. μικρές φωνές πουλιών… στο ατελείωτο ψίθυρο του Τόπου….
…και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα… …ο λόγος σαν ευωδιά… ο άλλος μαϊστρος…χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα με μικρα τιτυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη.. μικρές φωνές πουλιών…στο ατελείτω ψίθυρο του Τόπου….
17 Ιουνίου 2011 ...θέλησα να ξεφύγω,να ξαναπλανηθώ σε θόρυβο νησιώτικου λιμανιού....μες στις πυκνές ομολογίες της θάλασσας...μέσα στις νύχτιες υπόκοφες σιωπές της.
...μέσα από παλιά καρνάγια...βγαίνει μια φωνή.... απ'τις βάρκες τα ρημάδια...που πια κανείς δεν τις πονεί.....
...στο χάρτη του κορμιού μου ,μυστικά περάσματα,γαλήνιες θάλασσες και στην καρδιά οι Κυκλάδες...Τα σημάδια της τ’ αρμυρά φέρνω μέσα μου πότε-πότε τα γλύφω για να ξεδιψάσω.....
….μα ο Νους ακολουθεί τις δικές του διαδρομές σε αποχρώσεις θαλασσινές, γυρεύοντας ν’ αποκαλύψει την δική του αλήθεια, μέσα από την αλήθεια όπου πρωταγωνιστούν φωτοσκιάσεις σε μια άλλη διάσταση στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο ...στις ανάσες των ματιών αποτυπωμένες για πάντα στο φωτογραφικό χαρτί. Το αόρατο μελάνι της ψυχής γράφει λέξη τη λέξη, για να μεταδώσει την δική του συγκίνηση του για αγγίγματα θαλασσινού νερού που χαϊδεύουν αισθήσεις μου.....σε τούτον δω τον Τόπο….
σε ένιωσα... ν' με αγγίζεις... στον πυρήνα της ύπαρξης...
λεηλατώντας άγνωστες αισθήσεις...
γεννώντας μία νέα γραμμή των οριζόντων...
οι θημωνιές της μνήμης …διψούν να οργώσουν το τότε κορμί σου...
…θροϊζοντας, αγγίγματα , φυτεύοντας καυτές ανάσες... ... υγρές αλμυρές σαν το κύμα Της... βαθιές σαν την Θάλασσα... που βυθίστηκαν σε συναντήσεις...άλλων εποχών…σαρώνοντας , τον ατσάλινο χρόνο...Σου!
….πλήρωσα νεράιδες και ξωτικά... να περιπολούν έξω
στου λιμανιού σου την άκρη... να μην μας ενοχλήσει ο βοριάς...
..τότε..
αφήνοντας υγρές ανάσες...
στ' άπειρα μονοπάτια του κορμιού σου... ... κι όταν με νιώσεις...; όταν νιώσεις τις γραφές ταξιδευτή του νου .. στο κέντρο της ύπαρξής σου... θα σου χαριστώ... για πάντα... θα με φυλακίσω μέσα σου...κερά θαλασσινή του τόπου Μου.....ντύνω τα κύτταρα μου στο γαλάζιο...πίνοντας θαλασσοαλμύρα...με φωτογραφία φίλου....!!!
…
…βυθίζομε στο χθες ...σε μια μπλέ κόλα από θάλασσα
και γράφω... με πινελιές από αλμυρό νερό...
ύμνους που πλέκουν...χιλιάδες σ' αγαπώ...
τα κύματα της σκέψης μου...
κι όταν βραχούν τα χείλη σου... ... θα ξετυλίξω εικόνες...στην καρδιά... να ενώσει τους κόσμους μας... στ' απέραντο γαλάζιο Της...
16 Ιουνίου 2011
....κι ανοίξα το παραθύρι στη νυχτιά κι έρχονται κι άλλες ελλείψεις… ντυμένες όλες τα επίσημα φορέματα τους… όνειρα κεντημένα πάνω στου στήθους την δαντέλα και τότε έτσι όπως έχουν στεγνώσει τα χείλη από την δίψα.. - δύο αιώνες αφίλητα - πως να φωνάξεις εκείνο το “μου λείπεις”…;
....αεράκι ενός νησιού που μ' ονειρεύεται, τα δυό μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με τ' άστρο της σωστής μου καρδιάς..δεν ξέρω πια τη νύχτα.....(Ελύτης)
Ακόμα και τούτο κείνο το σούρουπο...ο άνεμος λιγωμένος κατάφερε και φθάνει στα δικά μου στήθη....και μου έδειξε που αρχίζουν και που τελειώνουν οι αστερισμοί, που αρχίζουν και που τελειώνουν οι ευχές....να φωνάζει μέσα απ’ τα χείλη που ταξίδευαν στη σιωπή.......
Ήρθες πλάι μου απλά....Τυλίχθηκα στις φούχτες των χεριών σου, γυρεύοντας να βρουν ανάσα τα δάκρυα μου, κι ανάσαναν βαθιά, ανάσα δανεική από τα δικά σου στήθη, δροσερή, να προστατεύει τα πέλματα σε ρότες θάλασσας πυρωμένη.....
Αφεθήκα σ’ ένα ταξίδι σωμάτων και ψυχών κατα κει στον κολπο της Ναουσας και στο πέρασμα Πάρου Ναξου....ο ένας στον αγιασμένο ιδρώτα του άλλου ώσπου καθρέφτισε πάνω του το πρόσωπο του ο ήλιος......
8 Ιουνίου 2011
…τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό , λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλια… (Γ.Σεφέρης)
τώρα θα κοιτάζεις μια θάλασσα η διάθεση να σ’ εντοπίσω στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών έτσι σε βρίσκει…(Κ.Δημουλά)
άχρωμα τα μεσημέρια γεννιούνται… και οι ημέρες… σε θύμησες
7 Ιουνίου 2011 …σ’ ένα βαλς μες στη νυχτιά, ακόμα μια στάση … ακόμα μια μάχη με τους δείκτες του χρόνου , ταξιδευτή του νου που οδηγό έχει ρότα του χθες … και στα σκόρπια είδωλα των ματιών του που συνάντησε στους δαίδαλους της σκέψης είδε τον Δον Κιχώτη να κυνηγά κύματα… και τον ζήλεψε…
..λιγοστά χνάρια... κεντούν... μέσα μου στιγμές... που δεν ξεχνούσα... κοιτάσματα λάμψης...νέας μέρας από ελάχιστες ματιές... ... κρυμμένα χαμόγελα... και λέξεις μικρές...για την.. κυρά Θαλασσινή…
6 Ιουνίου 2011
…ο ήλιος στην ούγια της ψυχής έχει γράψει με γράμματα μεγάλα τ’ όνομά του να βρίσκει στις σκέψεις του βλέμματος μου να το διαβάζει, να το τρυπάει, να το διαπερνά, ώσπου εκεί να φθάνει που ξημερώνει η αλλιώτικη μέρα... Η ούγια με τ’ όνομά της…
5 Ιουνίου 2011
...πίσω από το πέπλο της νύχτας ταλανίζουν τις σκέψεις ...ταξίδια αγόνου… η θάλασσα της μνήμης πάντα καθρεφτίζεται σε βραδινό ταξίδι ... που η λήθη δεν διέγραψε. Είναι το δικό μου στοίχημα να περισώσω ότι συντάραξε την θαλασσινή πορεία στην θάλασσα μου να πλέκω με χρώματα φωτιάς, με το θυμικό να στάζει γεγονότα τότε που τα όνειρα έπαιρναν σάρκα, όταν κυριολεκτικά η λαλιά δεν μπορούσε ν' αρθρώσει......
4 Ιουνίου 2011
…ανυπόδητες στιγμές σεβόμενες την ηρεμία της νύχτας… στους διαδρόμους της σιωπής, αγγίζει από μακριά..στεριές .. τα είδωλά της… σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής , του ονείρου ενός βαρκάρη ταξιδευτή του νου… που αποξεχάστηκε κάπου εκεί στα βράχια της πειραϊκής στους ατραπούς της σιωπής…
…άλμη..θαλασσινή..πιοτό που λέγεται γητεύτρα ηδονή.. την προσφορά της ρούφηξα έμοιαζε με έρωτα κυλίστηκα, σε ρότα ταξιδιού πυρωμένη…. στου Βάκχου το μεθύσι, σαν ήχος βιολιού μακρινού.. …πένα χορδής λαούτου…
1 Ιουνίου 2011
κοιτάζω τη βροχή και νιώθω πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει Αθήνα απο ψηλά πριν 35 λεπτά....
Επέστρεφε Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με -- όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη, κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα· όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα, όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....
Lengua y Civilización españolas: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: "ΘΕΜΑ: Άμεση πρόσληψη αναπληρωτών καθηγητών ισπανικής πλήρους και μειωμένου ωραρίου για τα κενά του κλάδου ΠΕ 40 Ισπανικής. Σε συνάντη..."
όλα τα ταξίδια μας μείνανε στο
χάρτη κι η Ταορμίνα ακίνητη εκεί να τραγουδάει ανάλαφρη το δικό
μας όνειρο
---------
Η Ταορμίνα είναι το αρχαίο Ταυρομένιο, εκεί που εκδιώχθηκαν και
εγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι της αρχαίας Νάξου μετά τη νίκη των Συρακουσών. Η
αποικία Naxos ήταν παραθαλάσσια και χτίστηκε από Ευβοείς (Χαλκιδείς
συγκεκριμένα) με λίγη βοήθεια από Νάξιους. Ακόμη σώζονται ερείπια τειχών και
του ναού του Απόλλωνα. Στη θέση της αρχαίας Νάξου σήμερα είναι το παραθαλάσσιο
θέρετρο Giardini Naxos, που ανακαλύφθηκε από πλούσιους του διεθνούς jet set για
την ωραία θάλασσα του και το ήπιο κλίμα του και μετονομάστηκε έτσι.
Version en castellano English translation (Voz masculina)
Recitado
Las tardecitas de Buenos Aires tienen ese que se yo, viste? Salis de tu casa por Arenales. Lo de siempre: en la calle y en vos... Cuando de repente, detras de un arbol, me aparezco yo.
Mezcla rara de penultimo linyera y de primer polizonte en el viaje a Venus: medio melon en la cabeza, las rayas de la camisa pintadas en la piel, dos medias suelas clavadas en los pies y una banderita de taxi libre levantada en cada mano.
Te reis!... Pero solo vos me ves: Porque los maniquies me guiñan, los semaforos me dan tres luces celestes y las naranjas del frutero de la esquina me tiran azahares. Veni!, que asi, medio bailando y medio volando, me saco el melon para saludarte, te regalo una banderita y te digo...
Cantado
Ya se que estoy piantao, piantao, piantao... No ves que va la luna rodando por Callao; que un corso de astronautas y niños, con un vals, me baila alrededor... Baila! Veni! Vola!
Yo se que estoy piantao, piantao, piantao... Yo miro a Buenos Aires del nido de un gorrion; y a vos te vi tan triste... Veni! Vola! Senti!... el loco berretin que tengo para vos:
Loco! Loco! Loco! Cuando anochezca en tu porteña soledad, por la ribera de tu sabana vendre con un poema y un trombon a desvelarte el corazon.
Loco! Loco! Loco! Como un acrobata demente saltare, sobre el abismo de tu escote hasta sentir que enloqueci tu corazon de libertad... Ya vas a ver!
Recitado
Salgamos a volar, querida mia; subite a mi ilusion super-sport, y vamos a correr por las cornisas con una golondrina en el motor! De Vieytes nos aplauden: “Viva! Viva!”, los locos que inventaron el Amor; y un angel y un soldado y una niña nos dan un valsecito bailador.
Nos sale a saludar la gente linda... Y loco —pero tuyo—, que se yo!; provoco campanarios con la risa, y al fin, te miro, y canto a media voz:
Cantado
Quereme asi, piantao, piantao, piantao... Trepate a esa ternura de locos que hay en mi, ponete esa peluca de alondras, y vola! Vola conmigo ya! Veni, vola, veni!
Quereme asi, piantao, piantao, piantao... Abrite los amores que vamos a intentar la magica locura total de revivir... Veni, vola, veni! Trai-lai-lai-larara!
Gritado
Viva! Viva! Viva! Loca ella y loco yo... Locos! Locos! Locos! Loca ella y loco yo!
Τρίτη, Οκτωβρίου 05, 2010
es octubre es nuetro mes.... las ojas caídas marcan el fin pero también incluyen la esperanza de que algo nuevo nazca es Octubre es nuestro mes
Καλημέρα, για όλα αυτά που ονείρευτηκαμε , για τις
υποσχέσεις που δωσαμε και δεν τηρησαμε για ότι προδωσαμε για οτι μας πρόδωσε
για τα 'ονειρα που δεν πραγματοποιήσαμε, για ότι έμεινε στα Κύθηρα
Meu coração tropical
está coberto de neve,
mas
ferve em seu cofre gelado
a voz vibra
e a mão escreve,
mar
bendita lâmina grave que
fere a parede,
e traz
as febres loucas e breves
que mancham o silêncio e o cais
Roserais,
Nova Granada de Espanha,
por você
eu, teu corsário preso
vou partir
a geleira azul da solidão
e buscar a mão do mar
me arrastar até o mar
procurar o mar
Mesmo que eu mande em garrafas
mensagens por todo o mar
meu coração tropical
partirá esse gelo
e irá,
como as garrafas de náufragos
e as rosas partindo o ar
Nova Granada de Espanha
e as rosas partindo o ar.
στίγματα στιγμών της σκέψης μου ένα πανέμορφο λουλούδι των δρόμων απλά συνομιλεί σ' ερημικούς δρόμους χωρίς να θέλει να αποδεχθεί ερημιές και σιωπές...Ένα-ένα οι ανθοί του τοποθετούνται πάνω του, για να γίνουν σημάδια, να φαίνονται από τον ουρανό, όταν τ' αστέρια θα στέλνουν το φως τους, μη τύχει και κάποιος χρειαστεί ν' ακολουθήσει τον δρόμο, που φθάνει ως την δική του δρόμου γωνιά, την ώρα που τα όνειρα καιροφυλακτούν ν' ανοίξουν για να φωτιστούν από την καλοκαιρινη αστροφεγγιά
