Να σ' αγναντεύω, θάλασσα

Βάρναλης – Ποιητικά, Πρόλογος

Να σ' αγναντεύω, θάλασσα,
να μη χορταίνω απ' το βουνό ψηλά
στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
απ' τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο,
όντας μετ' άξαφνη νεροποντή
χυμάει μες απ' τα σύνεφα θαμπωτικά γελώντας
ήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια,
οι κάβοι, τ' ακρόγιαλα σα μεταξένιοι αχνοί
και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ' ένα καράβι
ν' ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Ξανανιωμένα απ' το λουτρό να ροβολάνε κάτου
την κόκκινη πλαγιά χορευτικά τα πεύκα,
τα χρυσόπευκα, κι' ανθός του μαλαμάτου
να στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

Κι' αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τους
ως μέσα στο νερό τα ερημικά χιονόσπιτα-
κι' αυτά μες στ' όνειρό τους να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μου
με μάτια να σε χαίρομαι θολά
και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι' αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ,
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους
και να με πας πολύ μακρυά απ' τη μαύρη τούτη Κόλαση,
μακρυά πολύ κι' από τους μαύρους κολασμένους

tu recuerdo

Tu recuerdo sigue aquí
 como un aguacero
Rompe fuerte sobre mí
Ay pero a fuego lento
Quema y moja por igual
Y ya no sé lo que pensar
Si tu recuerdo me hace bien o me hace mal
Un beso gris, un beso blanco

Todo depende del lugar
Que yo me fui eso está claro
Pero tu recuerdo no se va
Siento tus labios en las noches de verano
Ahí están cuidándome en mi soledad
Pero a veces me quiere matar
Tu recuerdo sigue aquí
como un aguacero
Rompe fuerte sobre mí
Ay pero a fuego lento
Quema y moja por igual
Y ya no sé lo que pensar
Si tu recuerdo me hace bien o me hace mal
A veces gris, a veces blanco
Todo depende del lugar
Que tú te fuiste eso es pasado
Sé que te tengo que olvidar
Pero yo le puse una velita a to' mis santos
Ahí está pa' que pienses mucho en mí
No dejes de pensar en mí
Tu recuerdo sigue aquí\
como un aguacero
 Rompe fuerte sobre mí
Ay pero a fuego lento
Quema y moja por igual
Y ya no sé lo que pensar
Si tu recuerdo me hace bien o me hace mal
Piensa en mí
Es antídoto y veneno al corazón
Piensa bien
Que quema y moja
Que viene y va

Tú ¿dónde estás?

Atrapado entre los versos y el adiós
Tu recuerdo sigue aquí
Como aguacero de mayo
Rompe fuerte sobre mí
Y cae tan fuerte que hasta
Me quema hasta la piel
Quema y moja por igual
Y ya no sé lo que pensar
Si tu recuerdo me hace bien o me hace mal
Tu recuerdo sigue aquí
Le lo lay lelo lelo oh oh
Rompe fuerte sobre mí
Pero que rompe, rompe el corazón
 Quema y moja por igual
Sé que te tengo que olvidar
Si tu recuerdo me hace bien o me hace mal

Ένας Μια 20 χρόνια μετά κι ένα βιβλίο

..."Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια

Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου..."

Πώς στα κομμάτια,γίνεται και στους ανθρώπους που αγαπάς να κάνεις το μεγαλύτερο κακό;

Συγκυρίες; περιστάσεις;

ή μήπως να είναι άραγε καλοστημένες παγίδες της μοίρας;
Μας αρπάζουν με το καλό, μας χαϊδεύουν τ΄αυτιά ,
κλαίνε μπροστά μας και σαν ανοίξεις το '"βιβλίο σου"... ,

muraldosescritores.ning.com

σε ρουφάνε και σου καταβροχθίζουν "το είναι" σαν θαλάσσια τέρατα.


Και τώρα πες μου, Ήμουν εγώ;

αναρρωτέμαι, μα δεν έχει νόημα πια,
η αμφιβολία σαν ριζώνει μόνο απάντησεις δεν μπορεί να δώσει....ίσως να τις σχηματίζει,
μα ποτέ δεν είναι το ίδιο.

Η μόνη έννοια που ‘χε, ήταν να είναι όσο το δυνατό κοντά, να στηρίζει, να φροντίζει... και πως γινίκαν έτσι όλα , με μια μικρή παρέμβαση, να έρχονται τα πάνω κάτω,  σαν να πρέπει –(χωρίς να θες) -απροετοίμαστος- να αντικρύσεις και να πεις την αλήθεια.

Αχ! αυτή η προετοιμασία!!

Μπορεί ο στρατιώτης χρόνια ολόκληρα να ετοιμάζεται για το πιθανό, μα τελικά δεν είναι και τόσο ευκολο να αντιμετωπίσεις τον εισβολέα.

Σαν εκείνος διατηρεί την τέχνη να χειρίζεται τις λέξεις, να διαχειρίζεται το "ανθρώπινο δυναμικό" , σαν τέτοιο ..ναι ναι!!! σαν τέτοιο ....."ένα ανθρωπινο δυναμικό" , εν δυνάμη ορμητικός χείμαρος ή τρομαγμένο χειμωνιάτικο σταχτόπουλο....Δικαίως κάποιοι φοβούνται τις   .....αντιδράσεις.

Τότες,  ποιό να είναι το νόημα όλων αυτών των γεγονότων που μεσολάβησαν;
για να ξαναγυρίσουμε εκεί που είμαστε πριν κάμποσο καιρό;
Μήπως κάτι άλλο υπάρχει γραμμένο στα κοιτάπια;

Πεθαίνουν τα όνειρα σαν γίνουν πραγματικότητα έτσι λέει ο ποιητής .

Ζουν τελικά,μόνο, όσα όνειρα παρέμειναν όνειρα ...για να μας κραττούν άγρυπνους κάποιες νύχτες , να νιώθουμε το κενό και την φωνούλα της συνείδησης που δεν ζητάει καμιά εξήγηση, παρά μόνο στέκεται απέναντί σου και σε σημαδεύει..

''ώρα με την ώρα"... σε τρομοκρατεί με την αδιαφορία της ....

Νιώθεις έτσι,να χάνονται οι χτύποι της καρδιάς .... και ένα απέραντο κρύο....
αυτό το κρύο.....όσα σκεπάσματα και να ρίξεις ... παραμένει ....
σαν να πειράχτηκε ο θερμοστάτης του κορμιού ....και να τρέμεις...
να θες να αντέξεις, για όσους στηρίζονται σε σένα
και να νιώθεις ότι τώρα αυτοί είναι το στήριγμά σου...
μα πως να στηριχθείς σε ένα χεράκι τόσο δά....
σ’ενα μουτράκι που πρέπει να σε βλέπει γελαστό χαρούμενο.....

είπαν πως η ευτυχία είναι φορές που είναι και ήταν εικονική ...
Ότι η καθημερινότητα απουσίαζε και ένιωθε υπέροχα
επειδή του λέγαν όσα ήθελε να ακόυσει......

Αληθεια είναι, ήθελε να το βροντοφωνάξει, αλήθεια είναι ......

κανείς δεν μπορεί να στείλει στο εκτελεστικό κάποιον που θέλησε ...
μια στάλα απ όσα δεν κατάφερε να ...λάβει..
απ΄όσα στερήθηκε.

(Εκείνο το μικρό παιδάκι που πήγε στο σχολειό, με ρουχαλάκια,αποφόρια,με παπουτσακια κόκκινα  κι αυτά χαρισμένα. Που ντρεπότανε να παίξει  "το Κουτσό" μην τυχών και φανεί η τρύπα στο παππουτσάκι του, που η μάνα του έφερνε τα περισσεύματα και η μαγείρισσα νονά, - "Πάρε για το παιδί  τα κεφάλια, τα ψαροκόκαλα είναι ανέγγιχτα ....και αντί για ψαρόσουπα ....έτρωγε σούπα από τα κόκκαλα των ψαριών.....

Η γιαγιακούλα του κράταγε τη ζύμη απ’ το φύλλο που άνοιγε στη γειτόνισσα, τό φερνε στο σπίτι και τρέφονταν  όλοι.

Εκείνο....που πάλεψε σα λύκος για την ζωή του ...για τη μόρφωσή του ..... για μια καλή οικογένεια .....σήμερα θέλει να τρέξει να χωθεί κάτω από το τραπέζι,όπως τότε που ήτανε μικρό και εκεί κάτω κοιμόταν κι έπαιζε σε ένα κουτί με τα γάλατα.
Το παραμυθάκι με το ¨κουνελάκι" σωτήρα της οικογένειας ήταν ο αγαπημενος παιδικός ήρωας ..έβαζε τη μάνα κάθε βραδυ μέχρι τα 12 χρόνια να το διηγείται.....ώσπου κάποτε διάβασε το "καληνύχτα ζωή" και αυτό έμελλε να είναι η επόμενη συντροφία του μέχρι τα 23-24 χρόνια. Κι ήταν αυτό, το μόνο βιβλίο ...,δεν μπορούσε να πάρει άλλο , διάβαζε στη δημοτική βιβλιοθηκη,... αλλά εκείνο το  ένιωθε πως ήταν γραμμένο προσωπικά.

Η ζωή που έκανε ήταν "χαμηλού προφιλ" ποτέ δεν κόμπαζε για τα επιτεύγματα στη ζωή.
Αρκούσε να ξέρει πως  ότι κάνει, το κάνει καλά ...το κάνει για όλους όσοι είναι κοντά και ναι,  ίσως από μια απειροελάχιστη δόση φιλοδοξίας..... ήθελε να κάνει σπουδαία πράγματα ...μα τα φώτα, η λάμψη, ήταν εφιάλτης .....
ίσως και τούτο ,να αποτελεί απόδειξη για την μετέπειτα διαδρομή ζωής.

Κάποιοι μπορεί να έμειναν κοντά, ακριβώς, για τούτη την απλότητα, κι άλλοι να κρύφτηκαν γιατί τους ενδιέφερε το περιτύλιγμα.

Δίχως τούτο να είναι απαραίτητα αρνητικό .

Είναι σαν αυτά τα δώρα τα τοσοδούλικα που τα προσφέρουν σε δυσανάλογα για  το μέγεθός τους κουτιά......

Αυτά ενοίοτε κρύβουν θησαυρούς μικρούς ,που μάλλον είναι έτσι .
άλλοτε κρύβουν απλά μια καραμέλα....)

Ήθελε και έμαθε ,να ζει με τα ελάχιστα και να παλεύει για το πνεύμα , οι προσευχές και οι ευχές  της μάνας έπιασαν τόπο. Έγινε το καμάρι της οικογένειας,προσπαθούσε να αποφεύγει να κάνει κακό με υπαιτιότητα.

Μα πώς τότε  ...πώς ;;; πώς το κανε;

Την μάθανε να είναι ειλικρινής, να αναλαμβάνει την ευθύνη σε ότι κάνει...ακόμα κι όταν δεν είχε ευθύνη..προτειμούσε να πονέσει  η ίδια απ’ το να πικράνει....

και πώς έγινε μέσα σε λίγες ώρες απ’ την απόλυτη ευτυχία (μα πιάστηκε στον ύπνο...δεν θέλησε να ενοχλήσει...έλεγε θα το κουμαντάρει ,δεν χρειάζοταν δεκανίκι...
μα δεν άντεξε τις προσβολές ,αυτό ήταν η σταγόνα...ναι ζούσε πιεσμένα  τον τελευταίο καιρό, μα άντεχε)
Μέσα στο μεσημεριάτικο ίστρο 60 λεπτά συζήτησης ήταν ικανά να ανατρέψουν τα πάντα.

60 λεπτά εκατέρωθεν εξομολογήσεων , εκατέρωθεν δακρύων ..... αμηχανίας,
έσβησαν το γέλιο από τα μάτια ,γέμισαν ρυτίδες τα πρόσωπα ..
έσπασαν καρδιές ....και τούτα δώ τα βλέφαρα δεν λεν μείτε να κλείσουν ,
μείτε να ανοίξουν......
δεν σκέφτηκε καν να ενημερώσει...

Η γλώσσα πια έχει μπερδευτεί ....λάθη κάνει ..... ο νους δεν συγκεντρώνεται....
και ξέρει ότι πρέπει να αντέξει, για όσους, της έχουν προσφέρει όσα κανείς δεν θέλησε ποτέ να μπει στον κόπο να προσφέρει...
είναι όμως πιά τόσο διαφορετικά γιατί ξέρει .....

Μοίρα Πεπρωμένο

Μοίρα Πεπρωμένο

Αν με ρωτάς, που δεν ρωτάς...δεν γίνεται.....πώς να γίνει;....είναι...........

θυμάσαι; ενα όνειρό μου;.... δεν κοιμόμουν μην τυχών και το ξαναδώ...δυο βράδυα διαρκώς ....

και ναι ΄...πόσο αλήθινό ...

στο βιβλιό the secret "μυστικό" λεέι ότι αν κάτι το σκεφτόμαστε έντονα θα γίνει.......

χειρότερη του μίσους είναι η αδιαφορία....

σκοτώνει σιωπηλά .κατατρώγει σαν σαράκι....

Μα πάντα έτσι ήτανε .....

δεν ξέρω πια....

τίποτα

τίποτα τίποτα.

όλα αυτά συνέβησαν για να φτάσω εδω????????

πρέπει να το παλεψω....μα δεν θέλω πια ....ίσως να έχω δύναμη ...μα δεν έχω θέληση.......

Πώς μπλέκονται οι ζωές των ανθρώπων;

μα σαν ο άνθρωπος έχει σφάλμα και το ξέρει και γνωρίζει όσο και να θέλει υπάρχουν περιπτώσεις που δεν γίνεται να επανορθώσει μείτε να πει κάτι....γιατί κανείς δεν τον ακούει....

να αντέξω;

Απώλεια ζωής

τίποτα

Κοιμήσου Φεγγαρένια μου.

παράταση ζωής

παράταση ζωής

Ποτέ δεν κατάφερε να ενσωματωθεί, ξένος κι εδώ κι εκεί, παντού.

Βήμα αργόσυρτο, μόνο συνεχίζει,

κοιτάει αλλά δεν βλέπει ,

μόνο στο μυαλό του ζει.

Εκεί,

έχει φτιάξει την ζωή που ήθελε

και δεν είχε το θάρρος να την πραγματοποιήσει ,

από φόβο , άφησε να του υψώσουν φράγματα.

Ποτέ δεν μιλούσε ,μην τυχών και δεν τον καταλάβουν, έπεφτε θύμα της σιωπής-της σιωπής που τον καθόρισε.

Και μια νύχτα έκλαψε’ δίχως λόγο φανερό,

όσο ποτέ πριν δεν είχε κλάψει,

τα γόνατά του λύγισαν,

η ζωή δεν τον κρατούσε ,

εκλείπαρούσε για ένα φως,

ούρλιαξε δαγκώθηκε ,

θύμωσε έβρισε ζαλισε το μυαλό,

ενιωθε κάθε μυ του σώματος να τρέμει,

το στομάχι να γυρίζει, να δένεται κόμπος ,

ένωθε κρύο, τρεμούλιαζε κι ας έγραφε το ημερολόγιο κατακαλόκαιρο

οι παλμοί της καρδιάς αντηχούσαν στ' αυτιά του

έλεγε δεν μπορεί όνειρο είναι

 κι όπου να ‘ναι θα ξυπνήσω

 άρχισε να καταπίνει ότι μπορούσε να του προσφέρει ηρεμία

έπρεπε να δείχνει έτσι..

όφειλε να δείχνει έτσι....

πέρασαν κάποια μερόνυχτα έτσι ....

ένα ελάχιστο φως...

έκανε την παρουσία του...

κι αυτό 'εδωσε παράταση ζωής....

αφιερωμένα ταξίδια

από ταξιδευτή

5 Αυγούστου 2011

Αφουγκράζομαι σιωπώ, εμπρός στο κύμα το ιερό θεριό της θάλασσας....
Που στροβιλίζει εμπρός στα μάτια μου ταξιδευτές του νου ψυχές...
τα στοιβαγμένα στις κορφές του… όνειρα…
Αγκαλιάζει με δέος τις ακτές φιλά τη μάνα γη σε βραχιές..
που ατάραχες υπομένουν την αγρύπνια του...
Τη θαλασσινή αλμύρα…
φωτογραφια και κειμενο αφιερωμένα από ταξιδευτή

3 Αυγούστου 2011

Τα Μάτια , κοιτούν τον Τόπο,γεμίζουν με γλύκα τον ουρανό της σκέψης
Ξεκομμένα από το κορμί , στο υπερπέραν τραβούν, σφικτά την αλήθεια
και κρατούν κόκκινα …..πορτοκαλί μενεξεδί… γαλάζια χρώματα !
Σε μιά απέραντη μπλε μενεξεδιά απόχρωση μαγική , ουράνια , θαλασσινή, θολή λεύτερη, σεβάσμια , χλωμή, πικρή!
Σαν Ξωτικά αλήθειας ,
αθροίζουν τα λόγια μου σουρουπο στον τόπου μου

1 Αυγούστου 2011

 

Η ελπίδα του ήλιου του ηλιάτορα…… και της θάλασσας τα ονειροχρώμματα σένα απόσταγμα ανασαιμιάς...
ισοζυγιάζοντας ...έγνοιες απ' τ' ασώπαστο παφλασμό στον αχό των κυμάτων Της...
απ’ το κρυφό λιμανάκι τα Άη Δημήτρη τ’ Αζαλά στους πολύμοχθους ήχους της πρώτης μέρας ,
τ’ Αυγούστου των ταξιδιών της.....
Καλό Μήνα
 

στίγματα στιγμών

http://www.youtube.com/watch?v=Gezdsl9oEkE

 

27 Ιουνίου 2011

 

στίγματα στιγμών της σκέψης μου ένα πανέμορφο λουλούδι των δρόμων απλά συνομιλεί σ' ερημικούς δρόμους χωρίς να θέλει να αποδεχθεί ερημιές και σιωπές...Ένα-ένα οι ανθοί του τοποθετούνται πάνω του, για να γίνουν σημάδια, να φαίνονται από τον ουρανό, όταν τ' αστέρια θα στέλνουν το φως τους, μη τύχει και κάποιος χρειαστεί ν' ακολουθήσει τον δρόμο, που φθάνει ως την δική του δρόμου γωνιά, την ώρα που τα όνειρα καιροφυλακτούν ν' ανοίξουν για να φωτιστούν από την καλοκαιρινη αστροφεγγιά

στις θημωνιές της μνήμης

 

 

«…Τίποτα, τίποτα δεν χάθηκε στ' αλήθεια όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ στις θημωνιές της μνήμης ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει…» Καλημέρα 22 Ιουνίου 2011

 

..η πένα μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων… μια αχτίδα κόκκινου χαμόγελου
.. Πρίγκιπας φωτεινός, Ηλιάτορας ντυμένος στα κόκκινα καλπάζει γυρεύοντας να φυλάξει τα όνειρα που του ‘πλεκε η γοργόνα η κερά Θαλασσινή….
…μα..τα Σάββατοκύριακα μονάχα περνούν ,
λυγίζοντας από το βάρος νοημάτων….

 

20 Ιουνίου 2011

  

κοιμούνται ακόμα οι μέρες…
τα Σάββατοκύριακα μονάχα που περνούν ,
λυγίζουν από το βάρος νοημάτων…. σκορπίζοντας σκέψεις
και τ’ αρώματα Καλοκαιριών περασμένων…
κάνοντας την πένα να μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων…της καθημερινότητας….

19 Ιουνίου 2011

..θα τυλιχτώ σε ανείπωτες λέξεις ,σ’ εν’ άλλο εγώ…
ανήμπορος να κατανικήσω τις αποστάσεις…
που μας βάζουν μιαν ανάσα στο στήθος κι έπειτα πάλι πίσω την παίρνουν…

απόψε πάλι, θα βυθιστώ στην αίσθηση την καυτή της βραδιάς και σ’ ότι πίσω της θ’αφήσει νοτίζοντας η εικόνα που έκλεισα εντός μου τα μάτια…
θαρρώ …Δέκα του Ιούνη…

 

 

Τι σημασία έχει που συναντιόμαστε….
…η δροσιά γεννιέται…ψηλά κάπου εκεί στη Νάξο…
όπως μες στον απέραντο ουρανό το κόκκινο…
το ξάστερο συναίσθημα… κι ευτυχισμένος που αξιώθηκα επιτέλους
τόση συγκομιδή απεραντοσύνης…
με μικρές κυανές φωνές μυριάδες ανάμεσα στο θαλασσινό πέρασμα
Παρου-Ναξου…

18 Ιουνίου 2011
…και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα…
…ο λόγος σαν ευωδιά…
ο άλλος μαΐστρος… χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα
με μικρά τιττυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη..
μικρές φωνές πουλιών… στο ατελείωτο ψίθυρο του Τόπου….

 

…και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα…
…ο λόγος σαν ευωδιά…
ο άλλος μαϊστρος…χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα
με μικρα τιτυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη..
μικρές φωνές πουλιών…στο ατελείτω ψίθυρο του Τόπου….

17 Ιουνίου 2011 ...θέλησα να ξεφύγω,να ξαναπλανηθώ σε θόρυβο νησιώτικου λιμανιού....μες στις πυκνές ομολογίες της θάλασσας...μέσα στις νύχτιες υπόκοφες σιωπές της.

 

...μέσα από παλιά καρνάγια...βγαίνει μια φωνή....
απ'τις βάρκες τα ρημάδια...που πια κανείς δεν τις πονεί.....
...στο χάρτη του κορμιού μου ,μυστικά περάσματα,γαλήνιες θάλασσες
και στην καρδιά οι Κυκλάδες...Τα σημάδια της τ’ αρμυρά
φέρνω μέσα μου πότε-πότε τα γλύφω για να ξεδιψάσω.....

 

Ἐρωτικό

Καημὸς ἀλήθεια νὰ περνῶ
τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό,
ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ
μιὰ μέρα τοῦ θανάτου...

Στενὸ βαθὺ καὶ θλιβερό,
ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό,
- τί μοῦ στοιχίζει στὴν καρδιὰ
τὸ ξαναπέρασμά του;

Ἂς εἶναι, ὡστόσο, - τί ὠφελεῖ;
Γυρεύω πάντα τὸ φιλί,
στερνὸ φιλί, πρῶτο φιλὶ
καὶ μὲ λαχτάρα πόση!

Γυρεύω πάντα τὸ φιλὶ - ἂχ καρδιά μου!
ποὺ μοῦ τὸ τάξανε πολλοί,
κι ὅμως δὲν μπόρεσε κανεὶς
ποτὲ νὰ μοῦ τὸ δώσει...

Ἴσως μιὰ μέρα, ὅταν χαθῶ,
γυρνώντας πάλι στὸ βυθὸ
καὶ μὲ τὴ νύχτα μυστικά,
γίνουμε πάλι ταίρι,

αὐτὸ τὸ ἀνεύρετο φιλί,
ποὺ τὸ λαχτάρησα πολύ,
- σὰ μιὰ παλιά της ὀφειλὴ
- νὰ μοῦ τὸ ξαναφέρει...

θαλασσοαλμύρα...

….μα ο Νους ακολουθεί τις δικές του διαδρομές σε αποχρώσεις θαλασσινές, γυρεύοντας ν’ αποκαλύψει την δική του αλήθεια, μέσα από την αλήθεια όπου πρωταγωνιστούν φωτοσκιάσεις σε μια άλλη διάσταση στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο ...στις ανάσες των ματιών αποτυπωμένες για πάντα στο φωτογραφικό χαρτί. Το αόρατο μελάνι της ψυχής γράφει λέξη τη λέξη, για να μεταδώσει την δική του συγκίνηση του για αγγίγματα θαλασσινού νερού που χαϊδεύουν αισθήσεις μου.....σε τούτον δω τον Τόπο….
σε ένιωσα... ν' με αγγίζεις... στον πυρήνα της ύπαρξης...
λεηλατώντας άγνωστες αισθήσεις...
γεννώντας μία νέα γραμμή των οριζόντων...
οι θημωνιές της μνήμης …διψούν να οργώσουν το τότε κορμί σου...
…θροϊζοντας, αγγίγματα , φυτεύοντας καυτές ανάσες... ...
υγρές αλμυρές σαν το κύμα Της...
βαθιές σαν την Θάλασσα...
που βυθίστηκαν σε συναντήσεις...άλλων εποχών…σαρώνοντας ,
τον ατσάλινο χρόνο...Σου!

 

 ….πλήρωσα νεράιδες και ξωτικά... να περιπολούν έξω

στου λιμανιού σου την άκρη... να μην μας ενοχλήσει ο βοριάς...

..τότε..

αφήνοντας υγρές ανάσες...

στ' άπειρα μονοπάτια του κορμιού σου... ...
κι όταν με νιώσεις...;
όταν νιώσεις τις γραφές ταξιδευτή του νου ..
στο κέντρο της ύπαρξής σου...
θα σου χαριστώ...
για πάντα...
θα με φυλακίσω μέσα σου...κερά θαλασσινή του τόπου Μου.....ντύνω τα κύτταρα μου στο γαλάζιο...πίνοντας θαλασσοαλμύρα...με φωτογραφία φίλου....!!!

…

…βυθίζομε στο χθες ...σε μια μπλέ κόλα από θάλασσα

και γράφω... με πινελιές από αλμυρό νερό...

ύμνους που πλέκουν...χιλιάδες σ' αγαπώ...

τα κύματα της σκέψης μου...

κι όταν βραχούν τα χείλη σου... ...
θα ξετυλίξω εικόνες...στην καρδιά...
να ενώσει τους κόσμους μας...
στ' απέραντο γαλάζιο Της... 

16 Ιουνίου 2011

....κι ανοίξα το παραθύρι στη νυχτιά
κι έρχονται κι άλλες ελλείψεις…
ντυμένες όλες τα επίσημα φορέματα τους…
όνειρα κεντημένα πάνω στου στήθους την δαντέλα
και τότε έτσι όπως έχουν στεγνώσει τα χείλη από την δίψα..
- δύο αιώνες αφίλητα -
πως να φωνάξεις εκείνο το “μου λείπεις”…;

 

 

....αεράκι ενός νησιού που μ' ονειρεύεται,
τα δυό μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με τ' άστρο
της σωστής μου καρδιάς..δεν ξέρω πια τη νύχτα.....(Ελύτης)

 

Ακόμα και τούτο κείνο το σούρουπο...ο άνεμος λιγωμένος κατάφερε και φθάνει στα δικά μου στήθη....και μου έδειξε που αρχίζουν και που τελειώνουν οι αστερισμοί, που αρχίζουν και που τελειώνουν οι ευχές....να φωνάζει μέσα απ’ τα χείλη που ταξίδευαν στη σιωπή.......

 

Ήρθες πλάι μου απλά....Τυλίχθηκα στις φούχτες των χεριών σου, γυρεύοντας να βρουν ανάσα τα δάκρυα μου, κι ανάσαναν βαθιά, ανάσα δανεική από τα δικά σου στήθη, δροσερή, να προστατεύει τα πέλματα σε ρότες θάλασσας πυρωμένη.....

Αφεθήκα σ’ ένα ταξίδι σωμάτων και ψυχών κατα κει στον κολπο της Ναουσας και στο πέρασμα Πάρου Ναξου....ο ένας στον αγιασμένο ιδρώτα του άλλου ώσπου καθρέφτισε πάνω του το πρόσωπο του ο ήλιος......

8 Ιουνίου 2011

…τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό ,
λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλια…
(Γ.Σεφέρης)

τώρα θα κοιτάζεις μια θάλασσα
η διάθεση να σ’ εντοπίσω
στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών
έτσι σε βρίσκει…(Κ.Δημουλά)

άχρωμα τα μεσημέρια γεννιούνται… και οι ημέρες…
σε θύμησες

 

7 Ιουνίου 2011
…σ’ ένα βαλς μες στη νυχτιά, ακόμα μια στάση …
ακόμα μια μάχη με τους δείκτες του χρόνου ,
ταξιδευτή του νου που οδηγό έχει ρότα του χθες …
και στα σκόρπια είδωλα των ματιών του
που συνάντησε στους δαίδαλους της σκέψης
είδε τον Δον Κιχώτη να κυνηγά κύματα…
και τον ζήλεψε…

 

..λιγοστά χνάρια... κεντούν...
μέσα μου στιγμές...
που δεν ξεχνούσα...
κοιτάσματα λάμψης...νέας μέρας
από ελάχιστες ματιές... ...
κρυμμένα χαμόγελα...
και λέξεις μικρές...για την..
κυρά Θαλασσινή…

 

6 Ιουνίου 2011

…ο ήλιος στην ούγια της ψυχής έχει γράψει με γράμματα μεγάλα τ’ όνομά του να βρίσκει στις σκέψεις του βλέμματος μου να το διαβάζει, να το τρυπάει, να το διαπερνά, ώσπου εκεί να φθάνει που ξημερώνει η αλλιώτικη μέρα...
Η ούγια με τ’ όνομά της…

5 Ιουνίου 2011

...πίσω από το πέπλο της νύχτας ταλανίζουν τις σκέψεις ...ταξίδια αγόνου…
η θάλασσα της μνήμης πάντα καθρεφτίζεται σε βραδινό ταξίδι ... που η λήθη δεν διέγραψε. Είναι το δικό μου στοίχημα να περισώσω ότι συντάραξε την θαλασσινή πορεία στην θάλασσα μου να πλέκω με χρώματα φωτιάς, με το θυμικό να στάζει γεγονότα τότε που τα όνειρα έπαιρναν σάρκα, όταν κυριολεκτικά η λαλιά δεν μπορούσε ν' αρθρώσει......

 

4 Ιουνίου 2011

…ανυπόδητες στιγμές σεβόμενες την ηρεμία της νύχτας…
στους διαδρόμους της σιωπής,
αγγίζει από μακριά..στεριές ..
τα είδωλά της… σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής ,
του ονείρου ενός βαρκάρη ταξιδευτή του νου…
που αποξεχάστηκε κάπου εκεί στα βράχια της πειραϊκής
στους ατραπούς της σιωπής…

 

…άλμη..θαλασσινή..πιοτό που λέγεται γητεύτρα ηδονή..
την προσφορά της ρούφηξα
έμοιαζε με έρωτα κυλίστηκα, σε ρότα ταξιδιού πυρωμένη….
στου Βάκχου το μεθύσι,
σαν ήχος βιολιού μακρινού..
…πένα χορδής λαούτου…

 

 

1 Ιουνίου 2011

κοιτάζω τη βροχή και νιώθω πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει
Αθήνα απο ψηλά πριν 35 λεπτά....

Παντελής Θαλασσινός - Πές μου αυτά που αγαπάς

Αγγελική Ηλιάδη - Τη μοναξιά φοβάμαι

Xαρούλης Γιάννης ~ Ένα γύρο το Φεγγάρι

Thalassinos sings Tsitsanis ~ 'Me ena parapono"

Tu Recuerdo

Tu Recuerdo

Tu Recuerdo

Μοναχικός Θαλασσοπόρος: chambao Papeles mojados 2008

Μοναχικός Θαλασσοπόρος: chambao Papeles mojados 2008: "Όλοι μετανάστες είμαστε σε αυτό τον κόσμο που οι εκμεταλλευτές ονείρων, συναισθημάτων, οι πολιτικοί και οι πολιτικές τους, συννεχίζουν να ..."

Epestrefe - Επέστρεφε

Επέστρεφε
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)