στίγματα στιγμών της σκέψης μου ένα πανέμορφο λουλούδι των δρόμων απλά συνομιλεί σ' ερημικούς δρόμους χωρίς να θέλει να αποδεχθεί ερημιές και σιωπές...Ένα-ένα οι ανθοί του τοποθετούνται πάνω του, για να γίνουν σημάδια, να φαίνονται από τον ουρανό, όταν τ' αστέρια θα στέλνουν το φως τους, μη τύχει και κάποιος χρειαστεί ν' ακολουθήσει τον δρόμο, που φθάνει ως την δική του δρόμου γωνιά, την ώρα που τα όνειρα καιροφυλακτούν ν' ανοίξουν για να φωτιστούν από την καλοκαιρινη αστροφεγγιά
«…Τίποτα, τίποτα δεν χάθηκε στ' αλήθεια
όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ στις θημωνιές της μνήμης
ό,τι υπήρξε μια φορά
δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει…»
Καλημέρα22 Ιουνίου 2011
..η πένα μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων… μια αχτίδα κόκκινου χαμόγελου
.. Πρίγκιπας φωτεινός, Ηλιάτορας ντυμένος στα κόκκινα καλπάζει γυρεύοντας να φυλάξει τα όνειρα που του ‘πλεκε η γοργόνα η κερά Θαλασσινή….
…μα..τα Σάββατοκύριακα μονάχα περνούν ,
λυγίζοντας από το βάρος νοημάτων….
20 Ιουνίου 2011
κοιμούνται ακόμα οι μέρες…
τα Σάββατοκύριακα μονάχα που περνούν ,
λυγίζουν από το βάρος νοημάτων…. σκορπίζοντας σκέψεις
και τ’ αρώματα Καλοκαιριών περασμένων…
κάνοντας την πένα να μουλιάζει το μελάνι των γραπτών μου ,
πάνω στα πεζοδρόμια…των δρόμων…της καθημερινότητας….
19 Ιουνίου 2011
..θα τυλιχτώ σε ανείπωτες λέξεις ,σ’ εν’ άλλο εγώ… ανήμπορος να κατανικήσω τις αποστάσεις… που μας βάζουν μιαν ανάσα στο στήθος κι έπειτα πάλι πίσω την παίρνουν…
απόψε πάλι, θα βυθιστώ στην αίσθηση την καυτή της βραδιάς και σ’ ότι πίσω της θ’αφήσει νοτίζοντας η εικόνα που έκλεισα εντός μου τα μάτια…
θαρρώ …Δέκα του Ιούνη…
Τι σημασία έχει που συναντιόμαστε….
…η δροσιά γεννιέται…ψηλά κάπου εκεί στη Νάξο…
όπως μες στον απέραντο ουρανό το κόκκινο…
το ξάστερο συναίσθημα… κι ευτυχισμένος που αξιώθηκα επιτέλους
τόση συγκομιδή απεραντοσύνης…
με μικρές κυανές φωνές μυριάδες ανάμεσα στο θαλασσινό πέρασμα
Παρου-Ναξου…
18 Ιουνίου 2011 …και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα… …ο λόγος σαν ευωδιά… ο άλλος μαΐστρος… χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα με μικρά τιττυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη.. μικρές φωνές πουλιών… στο ατελείωτο ψίθυρο του Τόπου….
…και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα… …ο λόγος σαν ευωδιά… ο άλλος μαϊστρος…χαμηλά στων φύλλων τον πυθμένα με μικρα τιτυβίσματα …σουσουράδας ,κεφαλά ,σπουργίτη.. μικρές φωνές πουλιών…στο ατελείτω ψίθυρο του Τόπου….
17 Ιουνίου 2011 ...θέλησα να ξεφύγω,να ξαναπλανηθώ σε θόρυβο νησιώτικου λιμανιού....μες στις πυκνές ομολογίες της θάλασσας...μέσα στις νύχτιες υπόκοφες σιωπές της.
...μέσα από παλιά καρνάγια...βγαίνει μια φωνή.... απ'τις βάρκες τα ρημάδια...που πια κανείς δεν τις πονεί.....
...στο χάρτη του κορμιού μου ,μυστικά περάσματα,γαλήνιες θάλασσες και στην καρδιά οι Κυκλάδες...Τα σημάδια της τ’ αρμυρά φέρνω μέσα μου πότε-πότε τα γλύφω για να ξεδιψάσω.....
….μα ο Νους ακολουθεί τις δικές του διαδρομές σε αποχρώσεις θαλασσινές, γυρεύοντας ν’ αποκαλύψει την δική του αλήθεια, μέσα από την αλήθεια όπου πρωταγωνιστούν φωτοσκιάσεις σε μια άλλη διάσταση στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο ...στις ανάσες των ματιών αποτυπωμένες για πάντα στο φωτογραφικό χαρτί. Το αόρατο μελάνι της ψυχής γράφει λέξη τη λέξη, για να μεταδώσει την δική του συγκίνηση του για αγγίγματα θαλασσινού νερού που χαϊδεύουν αισθήσεις μου.....σε τούτον δω τον Τόπο….
σε ένιωσα... ν' με αγγίζεις... στον πυρήνα της ύπαρξης...
λεηλατώντας άγνωστες αισθήσεις...
γεννώντας μία νέα γραμμή των οριζόντων...
οι θημωνιές της μνήμης …διψούν να οργώσουν το τότε κορμί σου...
…θροϊζοντας, αγγίγματα , φυτεύοντας καυτές ανάσες... ... υγρές αλμυρές σαν το κύμα Της... βαθιές σαν την Θάλασσα... που βυθίστηκαν σε συναντήσεις...άλλων εποχών…σαρώνοντας , τον ατσάλινο χρόνο...Σου!
….πλήρωσα νεράιδες και ξωτικά... να περιπολούν έξω
στου λιμανιού σου την άκρη... να μην μας ενοχλήσει ο βοριάς...
..τότε..
αφήνοντας υγρές ανάσες...
στ' άπειρα μονοπάτια του κορμιού σου... ... κι όταν με νιώσεις...; όταν νιώσεις τις γραφές ταξιδευτή του νου .. στο κέντρο της ύπαρξής σου... θα σου χαριστώ... για πάντα... θα με φυλακίσω μέσα σου...κερά θαλασσινή του τόπου Μου.....ντύνω τα κύτταρα μου στο γαλάζιο...πίνοντας θαλασσοαλμύρα...με φωτογραφία φίλου....!!!
…
…βυθίζομε στο χθες ...σε μια μπλέ κόλα από θάλασσα
και γράφω... με πινελιές από αλμυρό νερό...
ύμνους που πλέκουν...χιλιάδες σ' αγαπώ...
τα κύματα της σκέψης μου...
κι όταν βραχούν τα χείλη σου... ... θα ξετυλίξω εικόνες...στην καρδιά... να ενώσει τους κόσμους μας... στ' απέραντο γαλάζιο Της...
16 Ιουνίου 2011
....κι ανοίξα το παραθύρι στη νυχτιά κι έρχονται κι άλλες ελλείψεις… ντυμένες όλες τα επίσημα φορέματα τους… όνειρα κεντημένα πάνω στου στήθους την δαντέλα και τότε έτσι όπως έχουν στεγνώσει τα χείλη από την δίψα.. - δύο αιώνες αφίλητα - πως να φωνάξεις εκείνο το “μου λείπεις”…;
....αεράκι ενός νησιού που μ' ονειρεύεται, τα δυό μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με τ' άστρο της σωστής μου καρδιάς..δεν ξέρω πια τη νύχτα.....(Ελύτης)
Ακόμα και τούτο κείνο το σούρουπο...ο άνεμος λιγωμένος κατάφερε και φθάνει στα δικά μου στήθη....και μου έδειξε που αρχίζουν και που τελειώνουν οι αστερισμοί, που αρχίζουν και που τελειώνουν οι ευχές....να φωνάζει μέσα απ’ τα χείλη που ταξίδευαν στη σιωπή.......
Ήρθες πλάι μου απλά....Τυλίχθηκα στις φούχτες των χεριών σου, γυρεύοντας να βρουν ανάσα τα δάκρυα μου, κι ανάσαναν βαθιά, ανάσα δανεική από τα δικά σου στήθη, δροσερή, να προστατεύει τα πέλματα σε ρότες θάλασσας πυρωμένη.....
Αφεθήκα σ’ ένα ταξίδι σωμάτων και ψυχών κατα κει στον κολπο της Ναουσας και στο πέρασμα Πάρου Ναξου....ο ένας στον αγιασμένο ιδρώτα του άλλου ώσπου καθρέφτισε πάνω του το πρόσωπο του ο ήλιος......
8 Ιουνίου 2011
…τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό , λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλια… (Γ.Σεφέρης)
τώρα θα κοιτάζεις μια θάλασσα η διάθεση να σ’ εντοπίσω στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών έτσι σε βρίσκει…(Κ.Δημουλά)
άχρωμα τα μεσημέρια γεννιούνται… και οι ημέρες… σε θύμησες
7 Ιουνίου 2011 …σ’ ένα βαλς μες στη νυχτιά, ακόμα μια στάση … ακόμα μια μάχη με τους δείκτες του χρόνου , ταξιδευτή του νου που οδηγό έχει ρότα του χθες … και στα σκόρπια είδωλα των ματιών του που συνάντησε στους δαίδαλους της σκέψης είδε τον Δον Κιχώτη να κυνηγά κύματα… και τον ζήλεψε…
..λιγοστά χνάρια... κεντούν... μέσα μου στιγμές... που δεν ξεχνούσα... κοιτάσματα λάμψης...νέας μέρας από ελάχιστες ματιές... ... κρυμμένα χαμόγελα... και λέξεις μικρές...για την.. κυρά Θαλασσινή…
6 Ιουνίου 2011
…ο ήλιος στην ούγια της ψυχής έχει γράψει με γράμματα μεγάλα τ’ όνομά του να βρίσκει στις σκέψεις του βλέμματος μου να το διαβάζει, να το τρυπάει, να το διαπερνά, ώσπου εκεί να φθάνει που ξημερώνει η αλλιώτικη μέρα... Η ούγια με τ’ όνομά της…
5 Ιουνίου 2011
...πίσω από το πέπλο της νύχτας ταλανίζουν τις σκέψεις ...ταξίδια αγόνου… η θάλασσα της μνήμης πάντα καθρεφτίζεται σε βραδινό ταξίδι ... που η λήθη δεν διέγραψε. Είναι το δικό μου στοίχημα να περισώσω ότι συντάραξε την θαλασσινή πορεία στην θάλασσα μου να πλέκω με χρώματα φωτιάς, με το θυμικό να στάζει γεγονότα τότε που τα όνειρα έπαιρναν σάρκα, όταν κυριολεκτικά η λαλιά δεν μπορούσε ν' αρθρώσει......
4 Ιουνίου 2011
…ανυπόδητες στιγμές σεβόμενες την ηρεμία της νύχτας… στους διαδρόμους της σιωπής, αγγίζει από μακριά..στεριές .. τα είδωλά της… σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής , του ονείρου ενός βαρκάρη ταξιδευτή του νου… που αποξεχάστηκε κάπου εκεί στα βράχια της πειραϊκής στους ατραπούς της σιωπής…
…άλμη..θαλασσινή..πιοτό που λέγεται γητεύτρα ηδονή.. την προσφορά της ρούφηξα έμοιαζε με έρωτα κυλίστηκα, σε ρότα ταξιδιού πυρωμένη…. στου Βάκχου το μεθύσι, σαν ήχος βιολιού μακρινού.. …πένα χορδής λαούτου…
1 Ιουνίου 2011
κοιτάζω τη βροχή και νιώθω πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει Αθήνα απο ψηλά πριν 35 λεπτά....
Επέστρεφε Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με -- όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη, κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα· όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα, όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....
Lengua y Civilización españolas: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: "ΘΕΜΑ: Άμεση πρόσληψη αναπληρωτών καθηγητών ισπανικής πλήρους και μειωμένου ωραρίου για τα κενά του κλάδου ΠΕ 40 Ισπανικής. Σε συνάντη..."
όλα τα ταξίδια μας μείνανε στο
χάρτη κι η Ταορμίνα ακίνητη εκεί να τραγουδάει ανάλαφρη το δικό
μας όνειρο
---------
Η Ταορμίνα είναι το αρχαίο Ταυρομένιο, εκεί που εκδιώχθηκαν και
εγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι της αρχαίας Νάξου μετά τη νίκη των Συρακουσών. Η
αποικία Naxos ήταν παραθαλάσσια και χτίστηκε από Ευβοείς (Χαλκιδείς
συγκεκριμένα) με λίγη βοήθεια από Νάξιους. Ακόμη σώζονται ερείπια τειχών και
του ναού του Απόλλωνα. Στη θέση της αρχαίας Νάξου σήμερα είναι το παραθαλάσσιο
θέρετρο Giardini Naxos, που ανακαλύφθηκε από πλούσιους του διεθνούς jet set για
την ωραία θάλασσα του και το ήπιο κλίμα του και μετονομάστηκε έτσι.
Version en castellano English translation (Voz masculina)
Recitado
Las tardecitas de Buenos Aires tienen ese que se yo, viste? Salis de tu casa por Arenales. Lo de siempre: en la calle y en vos... Cuando de repente, detras de un arbol, me aparezco yo.
Mezcla rara de penultimo linyera y de primer polizonte en el viaje a Venus: medio melon en la cabeza, las rayas de la camisa pintadas en la piel, dos medias suelas clavadas en los pies y una banderita de taxi libre levantada en cada mano.
Te reis!... Pero solo vos me ves: Porque los maniquies me guiñan, los semaforos me dan tres luces celestes y las naranjas del frutero de la esquina me tiran azahares. Veni!, que asi, medio bailando y medio volando, me saco el melon para saludarte, te regalo una banderita y te digo...
Cantado
Ya se que estoy piantao, piantao, piantao... No ves que va la luna rodando por Callao; que un corso de astronautas y niños, con un vals, me baila alrededor... Baila! Veni! Vola!
Yo se que estoy piantao, piantao, piantao... Yo miro a Buenos Aires del nido de un gorrion; y a vos te vi tan triste... Veni! Vola! Senti!... el loco berretin que tengo para vos:
Loco! Loco! Loco! Cuando anochezca en tu porteña soledad, por la ribera de tu sabana vendre con un poema y un trombon a desvelarte el corazon.
Loco! Loco! Loco! Como un acrobata demente saltare, sobre el abismo de tu escote hasta sentir que enloqueci tu corazon de libertad... Ya vas a ver!
Recitado
Salgamos a volar, querida mia; subite a mi ilusion super-sport, y vamos a correr por las cornisas con una golondrina en el motor! De Vieytes nos aplauden: “Viva! Viva!”, los locos que inventaron el Amor; y un angel y un soldado y una niña nos dan un valsecito bailador.
Nos sale a saludar la gente linda... Y loco —pero tuyo—, que se yo!; provoco campanarios con la risa, y al fin, te miro, y canto a media voz:
Cantado
Quereme asi, piantao, piantao, piantao... Trepate a esa ternura de locos que hay en mi, ponete esa peluca de alondras, y vola! Vola conmigo ya! Veni, vola, veni!
Quereme asi, piantao, piantao, piantao... Abrite los amores que vamos a intentar la magica locura total de revivir... Veni, vola, veni! Trai-lai-lai-larara!
Gritado
Viva! Viva! Viva! Loca ella y loco yo... Locos! Locos! Locos! Loca ella y loco yo!
Τρίτη, Οκτωβρίου 05, 2010
es octubre es nuetro mes.... las ojas caídas marcan el fin pero también incluyen la esperanza de que algo nuevo nazca es Octubre es nuestro mes
Καλημέρα, για όλα αυτά που ονείρευτηκαμε , για τις
υποσχέσεις που δωσαμε και δεν τηρησαμε για ότι προδωσαμε για οτι μας πρόδωσε
για τα 'ονειρα που δεν πραγματοποιήσαμε, για ότι έμεινε στα Κύθηρα
Meu coração tropical
está coberto de neve,
mas
ferve em seu cofre gelado
a voz vibra
e a mão escreve,
mar
bendita lâmina grave que
fere a parede,
e traz
as febres loucas e breves
que mancham o silêncio e o cais
Roserais,
Nova Granada de Espanha,
por você
eu, teu corsário preso
vou partir
a geleira azul da solidão
e buscar a mão do mar
me arrastar até o mar
procurar o mar
Mesmo que eu mande em garrafas
mensagens por todo o mar
meu coração tropical
partirá esse gelo
e irá,
como as garrafas de náufragos
e as rosas partindo o ar
Nova Granada de Espanha
e as rosas partindo o ar.
Meu amor marinheiro
Tenho ciúmes, Das verdes ondas do mar Que teimam em querer beijar teu corpo erguido às marés. Tenho ciúmes Do vento que me atraiçoa Que vem beijar-te na proa E foge pelo convés. Tenho ciúmes Do luar da lua cheia Que no teu corpo se enleia Para contigo ir bailar Tenho ciúmes Das ondas que se levantam E das sereias que cantam Que cantam p'ra te encantar. Ó meu "amor marinheiro" Amor dos meus anelos Não deixes que à noite a lua Roube a côr aos teus cabelos Não olhes para as estrelas Porque elas podem roubar O verde que há nos teus olhos Teus olhos, da côr do mar.
Αγάπη θαλασσινή
Ζηλεύω,τα πράσινα κύματα της θάλασσας που προσπαθούν επίμονα να φιλήσουν το κορμί σου, όταν στέκεσαι πριν την παλίρροια ζηλεύω ,τον άνεμο όταν σε φιλάει στην πλώρη και το σκάει στην κουβέρτα. Ζηλεύω το φως του φεγγαριού,που τυλίγει το κορμί σου θέλοντας για να χορέψει μαζί σου ζηλευω τα κύματα που ορθωνονται εμπρός σου και τις γοργόνες που σου τραγουδούν για να σε γοητεύσουν το "αγάπη θαλασσινή" Αχ κύριαρχε των επιθυμιών μου μην αφηνεις το φεγγάρι την νύχτα να σου κλεψει το χρώμα των μαλλιών σου μην κοιτάς τ’άστρα γιατί θα κλέψουν το πράσινο των ματιών σου τα μάτια σου στο χρώμα της θάλασσας
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 14, 2010
Παγωνιά τριγύρω
και μιά σκιά
η σκιά μου
πλανιέται στο σκοτάδι
ψάχνωντας το φως
που όμως αργεί να ρθεί
Μ.Θ (1993)a bordo North Viscountess
Voy por la calle de la mano ------------ con mi amor
y voy ---------- cosas serias que me pueden -----------
pues ya me pregunta que hasta cuando nos -------- --- ------
y yo le contesto que soy pobre que me tiene que esperar
No tengo dinero ni nada que -------
lo único que tengo es amor para --------
si así tu me quieres te puedo ---------
pero si no quieres ni modo que ---------
No tengo dinero ni nada que -------
lo único que tengo es amor para --------
si así tu me quieres te puedo ---------
pero si no quieres ni modo que ---------
Yo sé que a mi lado tú te sientes pero mucho muy --------
y sé que al decirte que soy pobre no vuelves a --------
que va, yo --------- tener todo y --------- a tus pies
pero yo nací pobre y es por eso que no me puedes querer
No tengo dinero ni nada que -------
lo único que tengo es amor para --------
si así tu me quieres te puedo ---------
pero si no quieres ni modo que ---------
No tengo dinero ni nada que -------
lo único que tengo es amor para --------
si así tu me quieres te puedo ---------
pero si no quieres ni modo que ---------
Παρασκευή, Ιουνίου 12, 2009
Mitologia Chilena La Pincoya This goddess of extraordinary beauty personifies the spirit of ocean and shore. The abundance or scarcity of the marine harvest depends upon this lovely creature.
Pincoya rises from the depths of the sea, half-naked, draped in kelp and dances on beaches or wave tops. When facing the open sea in her dance there will be an abundant harvest of seafood. However if she turns her face towards the land there will be a want of food. If the scarcity is prolonged due to the absence of Pincoya it is possible to entice her back by magic ceremonies conducted by witches or magicians.
Pincoya is so beautiful, sensual and attractive that she makes fish swim with their mouths open.
Pincoya comes to the aid of shipwrecked islanders and at times fishermen come across her amongst the rocks combing her long red or blond hair. Her companion, either brother or husband is known as Pincoy.
Poema La Violencia Aquí de Roque Dalton Garcia A José David Escobar Galindo,* «Perra de Hielo».
En El Salvador la violencia no será tan sól ola partera de la Historia. Será también la mamá del niño-pueblo,para decirlo con una figura apartada por completo de todo paternalismo.
Y como hay que ver la casa pobrela clase de barrio marginal donde ha nacido y vive el niño-pueblo esta activa mamá deberá ser también la lavandera de la Historia la aplanchadora de la Historia la que busca el pan nuestro de cada día de la Historia la fiera que defiende el nido de sus cachorros y no sólo la barrendera de la Historia sino también el Tren de Aseo de la Historia y el chofer de bulldozer de la Historia.
Porque si no el niño-pueblo seguirá chulón apuñaleado por los ladrones más condecorados ahogado por tanta basura y tanta mierda en esta patria totalmente a orillas del Acelhuate
sin poder echar abajo el gran barrio fuerteza cuzcatleco sin poder aplanarle de una vez las cuestas y los baches
y dejar listo el espacio para que vengan los albañiles y los carpinteros a parar las nuevas casas.
Σάββατο, Δεκεμβρίου 06, 2008
Σήμερα το ιστολόγιό μας γιορτάζει μέρα για θαλάσσινους και ταξιδιώτες Η θάλασσα μόνο ή θάλασσα πατέρα γιατί με έφερες στην πόλη;
Acredita em anjo Pois é, sou o seu Soube que anda triste Que sente falta de alguém Que não quer amar ninguém Por isso estou aqui Vim cuidar de você Te proteger, te fazer sorrir Te entender, te ouvir E quando tiver cansada Cantar pra você dormir Te colocar sobre as minhas asas Te apresentar as estrelas do meu céu Passar em Saturno e roubar o seu mais lindo anel Vou secar qualquer lágrima Que ousar cair Vou desviar todo mal do seu pensamento Vou estar contigo a todo momento Sem que você me veja Vou fazer tudo que você deseja Mas, de repente você me beija O coração dispara E a consciência sente dor E eu descubro que além de anjo Eu posso ser seu amor.
Herida Myriam Hernández Yo no sé que hacer, me enamoré de tí en un día y no sé porque hiciste renacer mi vida aún sabiendo que lo nuestro no podía ser. Esta situación de verte tanto a escondidas no puede seguir, me daña sin querer mi vida y hoy te marchas de mi lado con otro querer.
Y así yo vivo mi vida herida y así yo vivo soñando, soñando que tú estarás a mi lado por siempre conmigo Y así yo vivo mi vida herida y así yo vivo soñando, soñando que tú estarás a mi lado por siempre a mi lado no te vayas sin saber cuanto te amo.
Debes entender que ya no seguiré mintiendo en este nuevo amor que se deshace con el tiempo y hoy que estoy en agonía te recordaré y nunca olvidaré que me perdía en tu mirada y a través de ti logré saber cuanto te amaba y hoy te marchas de mi lado con otro querer.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην έκθεση μαθητικής δημιουργίας με αντιρατσιστικό περιεχόμενο !
Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 , το Καλλιτεχνικό Σχολείο του Γέρακα σε συνεργασία με τον Δήμο Γέρακα , διοργανώνουν εκδήλωση για τα εγκαίνια της έκθεσης χειροποίητων εικονογραφημένων βιβλίων μαθητριών και μαθητών του σχολείου , με θέμα τον ρατσισμό . Οι δημιουργίες αυτές εκτέθηκαν για πρώτη φορά , στην έκθεση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) , στις αρχές Φεβρουαρίου στο εκθεσιακό κέντρο της HELLEXPO στο Μαρούσι συγκεντρώνοντας την προσοχή και το έντονο ενδιαφέρον των χιλιάδων επισκεπτών αλλά και την ενθουσιώδη υποδοχή για τις εικαστικές δημιουργίες και το περιεχόμενο της δουλειάς των παιδιών και των εκπαιδευτικών του σχολείου μας. Στο σύνολό τους συνιστούν μία κινητή έκθεση , η οποία θα παρουσιαστεί και στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης , αλλά πιθανότατα και αλλού. Η έκθεση στον Δήμο Γέρακα θα διαρκέσει για ένα εικοσαήμερο και θα είναι επισκέψιμη και για σχολεία με ξενάγηση. Ήδη στα σχολεία της Ανατολικής Αττικής και όχι μόνο , αλλά και σε άλλους χώρους διακινείται η σχετική αφίσα των εκδηλώσεων . Για την πληρέστερη ενημέρωση παραθέτουμε παρακάτω και το σχετικό δελτίο τύπου.
Εγκαίνια και Πρόγραμμα της «Κινητής Έκθεσης Χειροποίητων Εικονογραφημένων Βιβλίων με θέμα το ρατσισμό».
O Δήμος Γέρακα και το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού στις 21 Μαρτίου, διοργανώνουν την «Κινητή Έκθεση Χειροποίητων Εικονογραφημένων Βιβλίων με θέμα το ρατσισμό». Στα εγκαίνια της έκθεσης θα παρουσιαστεί το βιβλίο της έκθεσης «Λέτε να υπάρχει ελπίδα;», του οποίου την έκδοση ανέλαβε ο Δήμος Γέρακα. Εκθεσιακός χώρος: Δημαρχείο Δήμου Γέρακα, Οδός Ιθάκης 12 Διάρκεια Έκθεσης : Παρασκευή 21 Μαρτίου έως Παρασκευή 11 Απριλίου Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τέταρτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 9.00 – 14.00 Ημερομηνίες επισκέψεων Σχολείων με ξενάγηση: 27/3 – ώρα 10.00 1/4 – ώρα 11.00 10/4 – ώρα 10.00 Πληροφορίες: 210 - 6604638
Πρόγραμμα Εκδήλωσης «Κινητής Έκθεσης Χειροποίητων Εικονογραφημένων Βιβλίων με θέμα το ρατσισμό» Γέρακας (Δημαρχείο, αίθουσα εκδηλώσεων, Ιθάκης 12), Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 ( 18:00 -20:00) 18:00 – 18:30
Ας χαλαρώσουμε λίγο κοιτάζοντας την ομορφιά που μας περιβάλλει, ας κάνουμε την μέρα μας καλύτερη, ακουγοντας μουσική που μας αρέσει και κάνουμε ένα ταξίδι του μυαλού, γιατί πάντα υπάρχει ένας φάρος που μας περιμένει , αρκεί να ψάξουμε λίγο ακόμα μέσα στο σκοτάδι. cuando todo vaya mal es mejor esuchar la melodía más querida , parate un momento cierra tus ojitos lindos y piensa que siempre hay un faro que te espera para que tus naves no se naufraguen.
en el sitio mencionado arriba pueden leer el libro
De los términos Quiché: Popol - reunión, comunidad, casa común, junta y Vuh que significa libro. El Popol Vuh o Popol Wuj (en Quiché "Libro del Consejo" o "Libro de la Comunidad"), es una recopilación de varias leyendas del Quiché, un Reino de la civilización Maya al sur de Guatemala y parte de Centroamérica; más que un sentido histórico tiene valor e importancia en el plano religioso. Es una narración que trata de explicar o contar de alguna manera el origen del mundo, la civilización y los diversos fenómenos que ocurren en la naturaleza.http://es.wikipedia.org/wiki/Popol_Vuh
Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2007
Rebellión Rebellion (No Le Pegue A La Negra) Lyrics (Joe Arroyo)
Quiero contarle mi hermano un pedacito de la historia negra,de la historia nuestra, caballero
Y dice asi:Uhh!Dice!
En los años mil seiscientos, cuando el tirano mando
las calles de Cartagena, aquella historia vivio.
Cuando alli llegaban esos negreros, africanos en cadenas
besaban mi tierra, esclavitud perpetua
Esclavitud perpetua Esclavitud perpetua
Que lo diga salome y que te de llego, llego, llego
Un matrimonio africano, esclavos de un espanol,
el les daba muy mal trato y a su negra le pego
Y fue alli, se revelo el negro guapo,
tomo venganza por su amor
y aun se escucha en la verja,
no le pegue a mi negra
No le pegue a la negra
No le pegue a la negra
Oye man!!No le pegue a la negra
no le pegue a la negra
no, no, no ,no, no, no,no, no, no, no, no, no(varias veces)
Oye esa negra se me respeta
Ehh, que aun se escucha, se escucha en la verja,
no, no, no, no, nono, no, no, no, nono, no, no, no, no le pegue a la negra
Negra que me dice..No le pegue a la negra
no le pegue a la negra
no le pegue a la negra
no le pegue
Y con ustedes...chelito de casa
Vamos a ver que le pegue a jeva
porque el alma, que el alma, que el alma que el alma, que el alma
Ρεμπελιόν Η επανάσταση το σπάσιμο απ΄τα δεσμά , που ποτέ δεν καταφέρνω. Σε μια ζωή που επέλεξα, σε μια ζωή που μου επέβαλαν οι συνθήκες Δέσμιος μιας και μόνο ματιάς. Δέσμιος της απορίας.
Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007
Σήμερα είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες , μα νιώθω την ανάγκη να πώ δυό λόγια για μένα ,Κυκλοφορώ έξω στο δρόμο , βλεπω χιλίαδες αμάξια πανάκριβα να κυκλοφορούν να γκαζώνουν , να σπινίαρουν , να κορνάρουν και αναρωτιέμαι , γιατί άραγε κάποιος αγοράζει ένα αμάξι;
Ξεκινώ από τον αρχικό λόγο που δεν είναι άλλος από το να πάω κάπου γρήγορα. Μα δεν είναι μόνο αυτό, το αμάξι αποτελεί και ένα είδος ανεξάρτησίας μιας και το χρησιμοποιείς όταν ακριβώςς εσύ το Θέλεις ,
είμαστε όμως οι κάτοχοι Ι.Χ τόσο ανεξάρτητοι όσο θα θέλαμε;
Αγοράζουμε αμάξι για να μην στριμωχνώμαστε στο λεοφωρεία , όπου μπορούν να συμβούν διάφορα, από το να σου κλέψουντο πορτοφόλι μέχρι να κάνεις μια ενδιαφέρουσα γνωριμία. Από το να τρίβεται κάποιος πάνω σου αν είσαι γυναίκα μέχρι να συναντήσεις ένα χαμένο φίλο.
Από το να κοντεύεις να μείνεις απ΄έξω λόγω συνωστισμού μέχρι να βοηθήσεις κάποιον ηλικιωμένο να καθήσει.
Αν είσαι καινούργιος σε μια πόλη ο καλύτερος τρόπος για να την γνωρίσεις είναι να παίρνεις το λεωφορείο και όπου σε βγάλει. Από την άλλη αν είσαι οδηγός Ι.Χ η εμπειρία γνωριμίας με μια πόλη μπορεί να μετατραπεί σε μια χωρίς προηγούμενο αγχωτική κατάσταση , όπου οι μισοί θα σου κορνάρουν και οι υπόλοιποι θα σε μουτζώνουν. Άσε τα κοσμητικά επίθετα που θα σε στολίζουν, αν είσαι άνδρας το λιγότερο που θα ακούσεις θα έχει να κάνει με την κρούση ένος οργάνου , αν είσαι γυναίκα αυτά που θα ακούσεις θα έχουν να κάνουν με την χρήση ένος άλλου οργάνου κάπως ψηλότερα .
Μπαίνεις τελικά σε ένα Ι.Χ και αρχίζεις την πορεία
Το αμάξι είναι ένας όνος με ρόδες που το φορτώνω το φοντιζω το ταίζω το περιποιούμαι για να είναι πάντα έτοιμο να με μεταφέρει ασφαλώς.
Αλήθεια τον καιρό των γαιδάρων
Αυτό το κειμενο είχα αρχίσει να το γράφω την εποχή των παχιών δανικών αγελάδων Τώρα αυτό που βλέπω ατο δρόμο είναι λιγότερα αμάξια και περισσότερο κόσμο στα Μ.Μ.Μ Ως και το τραμ έχει επιβάτες κάτι που μεχρι πέρισυ δεν έβλεπες συχνά. Βλέπω μερικές φορές δυο και τρία άτομα μέσα σε Ι.Χ ώρες εργασίας μάλον πάνε πολλοί μαζί στην δουλειά ή στο γραφείο ευρέσεως εργασίας. Μερικές φορές τα Σαββατοκύριακα τα μαξια είναι τιγκα. Φέτος το καλοκαίρι είδα αυτά που μεχρι πέρυσι τα γιουχάραμε , αμάξι με μαμά μπαμπά παιδιά γιαγιάδιες παππούδες , βαλίτσες μπογαλάκια στο πορτ-παγκαζ , ποδηλατα αποπίσωκι απο πάνω στρώματα ή σπαστά ράτζα.και δεν ήταν αλλοδαποί που πάνε να ξεκαλοκαιριάσουν στην πατρίδα τους ήταν ελληνες που λόγω κρίσης άφησαν τα ριζόρτ και πήγαν στα πατρικά τους ... χωρίς αυτό να ίναι κακό. είδα κι άλλα πράγματα μαμά μπαμπά σε μηχανάκι το μωρό μπροστά και το νήπιο πίσω και όλοι χωρις κράνος. ειδικά αυτό με τα μηχανάκια θα πρεπει να περάσανε 5-6 πηγαινοντας για μπανιο.... για σκέψου 6 μηχανάκια σκωτόστρες με 4 άτομα απάνω ... άραγε τί να λέει ή τί να λένε οι κυβερνόντες μας που αναγκάζονται ολόκληρες οικογενειες να πηγαίνουν στην κοντινή παραλία με το δίκυκλο ; μαις και δεν υπάρχει ΜΙΑ οχι για διακοπες αλλά ουτε για το εισιτηριο.καλά για κράνος δεν το συζητώ με το Φ.Π.Α εκεί που πάει. Μα καλά τί θέλανε αυτοι οι άνθρωποι; να μειώσουν την Υπερκατανάλωση; τον Υπερδανισμό; την Κίνηση; την κατανάλωση πετρελαίου; Γιατί θα ακριβύνει το ρεύμα; αμα δεν δουλεύουμε κύριε που μας κυβερνάς πως θα το πληρώσουμε; ή μήπως θα είναι κι αυτό Αγαθό για λίγους όπως η εκπαίδευση η υγεία ή δουλειά; Μήπως να ξεθάψουμε τις λάμπες πετρελαίου της γιαγιάς μας; Νιωθουμε σαν τα πρεζάκια που αφού καλά καλά μας μάθατε στην ψευτική χαρά του πλαστικού χρήματος τώρα μας το στερείτε για να μας δείτε να σερνώμαστε σαν τα ερπετά εκληπαρώντας για μια δουλίτσα που θα πληρωθούμε με ένα πιάτο φαί για όλη τηνοικογένεια. Αλλά τί να καταλάβουν αυτοί... αυτοί που ξεδιάντωπα μας λένε από τα Μ.Μ.Ε καθε μέρα ότι φταίμε κι εμείς για την κατάντια μας.... τί να καταλάβουν μέσα στισ μεζονέτες και τα θωρακισμένα τους. όταν τα π΄ραγματα θα σφίξουν αυτοί θα ακολουθήσουν τον δρόμο που ήδη ξέρουν .. της αυτοεξορίας .... σαν τον Παλαιοκωστα με ελικόπτερο ...καλό μάθημα ήταν αυτό..'η ίσως με κανένα καίκι από το πέραμα , πάντως εμείς εδώ θα είμαστε και θα αντέχουμε ίσως και όχι πάλι αν συνεχίσουμε να καβαλάμε ασέλωτο με δίχως χαλινάρι. Κάθε φορά που ακούω τα νέα μου έρχετε στο νου εκείνη ή εικόνα από την τελετή λήξης της ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ
Cristina Hoyos έρχεται στην Ελλάδα με μιά παράσταση γεμάτη από τον αέρα της Ανδαλουσίας . Στην παράσταση αυτή περιλαμβάνει και το τραγούδι του Alejandro Sanz Corazón Partio που έχω αναρτήσει παλαιότερα σε βιντεο διασκευασμένο ειδικά για την Κριστίνα .
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007
Το γράμμα (στίχοι Μ.Τσικληρόπουλος) μουσική Θ.Μικρούτσικος τραγούδι Χ.Αλεξίου
Το γράμμα σου πήρα σου στέλνω δυο λόγια μητέρα αν βρω ευκαιρία θα ‘ρθω να σε βρω κάποια μέρα νοστάλγησα λίγο με πνιγει και τούτη η πόλη οι άνθρωποι μόνοι και εγώ μοναχή πάντα μόνη
Χιλιάδες ο κόσμος δεν έχεις με ποιον να μιλήσεις στερνή συντροφιά μου δυο τρεις παιδικές αναμνήσεις το χάμογελό μου κοιτάζω στη φωτογραφία αυτό δε μπορεί να το σβήσει καμμιά πολιτεία
Μου λες να σου γράψω γιατί τελευταία σωπαίνω και ‘γω που ακόμα δεν ξέρω αν ζω ή αν πεθαίνω στους δρόμους γυρίζω και ψάχνω για τον εαυτό μου κανείς δε με βρήκε ακόμα και στο ονειρό μου
Ρεκλάμες,πορείες,χαφιέδες,πανό,διαδηλώσεις εμπόροι ρουφιάνοι πουλάνε ελπίδες με δόσεις κι εσύ με ρωτάς αν αντάμωσα την ευτυχία γραμμένη στον τοίχο την είδα σε μια συνοικία
στίγματα στιγμών της σκέψης μου ένα πανέμορφο λουλούδι των δρόμων απλά συνομιλεί σ' ερημικούς δρόμους χωρίς να θέλει να αποδεχθεί ερημιές και σιωπές...Ένα-ένα οι ανθοί του τοποθετούνται πάνω του, για να γίνουν σημάδια, να φαίνονται από τον ουρανό, όταν τ' αστέρια θα στέλνουν το φως τους, μη τύχει και κάποιος χρειαστεί ν' ακολουθήσει τον δρόμο, που φθάνει ως την δική του δρόμου γωνιά, την ώρα που τα όνειρα καιροφυλακτούν ν' ανοίξουν για να φωτιστούν από την καλοκαιρινη αστροφεγγιά
