Παρασκευή, Οκτωβρίου 05, 2012


Σε δύσκολη θάλασσα έχω μπει και βουλιάζω ,

Ξεγιελίεμαι  γράμματα στον εαυτό μου γράφω

Της λαμαρίνας η μοναξιά δεν έχει άλλο

Ξεγελιέμαι το όνομά σου ..γκουγλάρω

Νά ξερες πόσες ψευδαισθήσεις!

 

-Τώρα πια δεν θα ξαναφύγεις για Ισπανία (παραμονή πρωτοχρονιάς 2011)

 

 

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 28, 2012

APRENDIENDO


APRENDIENDO
 
σε ξέφωτα θαλασσινά

Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia

...entre sostener una mano y encadenar un alma, y uno

aprende que el amor no significa acostarse y una

compañía no significa seguridad, y uno empieza a aprender...

Que los besos no son contratos y los regalos no son

promesas, y uno empieza a aceptar sus derrotas con la

cabeza alta y los ojos abiertos, y uno aprende a

construir todos sus caminos en el hoy, porque el

terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...

y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que si es

demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno

planta su propio jardín y decora su propia alma, en

lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno

realmente es fuerte, que uno realmente vale, y uno

aprende. Y aprende... y con cada día aprende.

Con el tiempo aprendes que estar con alguien porque te

ofrece un buen futuro significa que tarde o temprano

querrás volver a tu pasado.

Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de

amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte,

puede brindarte toda la felicidad que deseas.

Con el tiempo te das cuenta de que si estás al lado de

esa persona sólo por acompañar tu soledad,

irremediablemente acabarás no deseando volver a verla.

 

Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos son

contados, y que el que no lucha por ellos tarde o

temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.

Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un

momento de ira pueden seguir lastimando a quien

heriste, durante toda la vida.

Con el tiempo aprendes que disculpar lo hace

cualquiera, pero perdonar es sólo de almas grandes.

Con el tiempo comprendes que aunque seas feliz con tus

amigos, algún día llorarás por aquellos que dejaste ir.

Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia

vivida con cada persona es irrepetible.

Con el tiempo te das cuenta de que el que humilla o

desprecia a un ser humano, tarde o temprano sufrirá

las mismas humillaciones o desprecios multiplicados al cuadrado.

Con el tiempo aprendes a construir todos tus caminos

en el hoy, porque el terreno del mañana es demasiado

incierto para hacer planes.

Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o

forzarlas a que pasen ocasionará que al final no sean

como esperabas.

Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo

mejor no era el futuro, sino el momento que estabas

viviendo justo en ese instante.

Con el tiempo verás que aunque seas feliz con los que

están a tu lado, añorarás terriblemente a los que ayer

estaban contigo y ahora se han marchado.

Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o pedir

perdón, decir que amas, decir que extrañas, decir que

necesitas, decir que quieres ser amigo, ante una

tumba, ya no tiene sentido.

Pero desafortunadamente, solo con el tiempo...

Aprovecha tu tiempo, es muy escaso...

 

 

Jorge Luis Borges

 
 

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 13, 2012


N' ανασαίνω στο όνειρό σου,

....ήθελα

Να σου στέκομαι, να σε βοηθώ , να σε νοιάζομαι διάολε...
Στους εφιάλτες  της μοναξιάς
της απογοήτευσης μου
Φάρος  μου να ‘σουνα Κακό για σένανε ποτε δεν θέλησα Αντίθετα

Το Μόνο  μου...

το  πρωινό , κάτω από τον ήλιο ,
του χειμώνα ,ατενίζοντας  το πέλαγος

αποφάσισες να χαθώ.....


Και χανομαι, Στο εμπάργκο

Ωκεανέ μου

  
Παράξενο και βασανιστικό το συναίσθημα που σε οδηγεί μέσα στο τούνελ, ξέρω πως κάπου θα φτάσω, μα αυτή η διαρκής αναλλαγή , οι υποθέσεις και οι διαψεύσεις ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ
Ελπίδες , κύμματα χαράς με κατακλύζουν στην σκέψη , και ύστερα έρχεται ο χαμος η εξαφανιση,
Και ξέρω και νιώθω και φορες φορές ξυπνάω κι επειτα πάλι βυθίζομαι στο σκοτεινό
όλα τα έργα

Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2012

Κυρά της θάλασσας.




Θα ήθελα να κάθησω δίπλα σου κυρά μου
τα μάτια μας υπομονετικά στης αναμονής
το αγνάντεμα
τα αυτιά μας να  χαϊδέψει το φλοισβιμά της
τα χείλη μας να σιγοψιθυρίσουν το σκοπό
Μα  στέκεις αμίλητη
εσύ σε κείνο
κι εγώ εδώ


πηγή φωτογραφίας  η Αμοργός σε εικόνες

κι αν γίνει τ΄όνειρο ταξίδι και ευχή που αγάπησες πολύ



 «Μη χάνεις το θάρρος σου εμείς πάντα το ξέραμε
πως δεν χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους
το μεγάλο μας όνειρο.»





Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2012

Καλοκαιρινή ανάμνηση




Καλοκαιρινή ανάμνηση

Πηγαινοέρχονται οι τουρίστες


Τα πλοία δένουν στο λιμάνι

Βαλίτσες με ρόδες


Χρωματική πανδαισία


Μελίσσι πολυγλωσσικό


Πού θα σταθούμε;


Καφενές που μυρίζει χταπόδι και ούζο


Rooms to let


Για μια στιγμή αιωνιότητας


«Παραδοσιακά» υφαντά και τσολιαδάκια


Κατά συρροήν δολοφόνοι της κουλτούρας


Θα σ’ αγαπώ για όσο σ’αντέχω

Τετάρτη, Ιουνίου 20, 2012

Μια γειτονιά του σύμπαντος


 

Μια γειτονιά του σύμπαντος


Ότι είδες δεν είναι αυτό

Προσθαφαιρέσεις ηλιθιότητας και βλακείας

Στον τόπο που οι άνθρωποι ξέρουν μόνο να

Φθονούν

Ψόφισε η γάτα του γείτονα στην αυλή

Κανείς δεν την περισυνέλεξε για μέρες

Κείτονταν το ψωφίμι τουμπανιασμένο

Ώσπου η καλή κυρία των Βορειο- Δυτικών προαστείων

Αναφώνησε....

Φεύγω απο αυτή την γειτονιά

Τρίτη, Απριλίου 17, 2012

Αντίο Δημήτρη

Με τί να συγκρηθεί η στιγμή που ένας "Αρχάγγελος" ρίχνει τις στροφές του






 




Συντροφιά στις βάρδιες τα τραγούδια που ερμήνευε και ιδιαίτερα ....ΈΝΑ.



.....μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις όσα με λόγια δε σου’χω πεί»


Πριν ένα χρόνο μας άφησε ο Νίκος Παπάζογλου


Σήμερα ένα χρόνο ακριβώς μετά μας έφυγε ο Δημήτρης Μητροπάνος


«...σαν το καράβι κ έλεγες...»


τις Θ ά λ α σ σ ε ς τραγούδησες





......παρέα με ένα Χ ι ο ν ά θ ρ ω π ο της βάρδιας που λίγο λίγο έλυωνε ......




.......περιμένοντας ένα νεύμα σου που θα έκανε το τρένο να φύγει






.... θα μάθεις στο χάροντα πώς αγαπούν και πως χορεύουν οι Αρχάγγελοι








Τέσσερα χρόνια πριν ,τέτοιες μέρες ήτανε ..Αναστάσιμες που χάσαμε το Μάριο τον Τόκα το  μουσικό  στις Θάλασσες μας


-------



Με"σταυρωθήτω" κι "ωσαννά"
ο κόσμος προχωράει
μπαίνω στο γαλαξία σου
κι η γη δε με χωράει

Κάτι τραγούδια δίκοπα
μας γίνανε φορτία
σα νούμερα γερμανικά
σ' ατέλειωτη θητεία





Περπάτησα στο δρόμο σου για να σε συναντήσω
ό,τι κι αν είχα σου 'δωσα χωρίς να σε γνωρίσω,
περπάτησα στα χάδια σου που μου 'παν τα σημάδια
μα εσύ μου λείπεις μάτια μου και χάνομαι τα βράδια.


.....ακούνε μόνο την πενιά
κι ο νους τους ταξιδεύει._
την Θάλασσα αγαπούσε ο Παπάζογλου
Μιχάλη, την ψυχούλα σου
βαλ' τη στη μανέλλα,
τον έχουμε, στο χρόνο,
βγαίνουμε καρφί.

Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2012

Σύννεφα του γυαλού




όσο σε όλα σε βρίσκω






Τη θλίψη απ' τα μάτια μου να πάρεις

και να τη ρίξεις στου πελάγου το βυθό

κι αν τύχει μες σ'ανέμους να χαθώ

μη μ'αρνηθείς, μη μ'αποπάρεις



Το πιο ακριβό σου χάδι να μου δώσεις

κι αν η λαχτάρα σου κουρσέψει το κορμί

αιτία, πρόφαση να γίνει κι αφορμή

ποτέ μη μ'αρνηθείς, μη με προδώσεις



Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω

θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω



Σύννεφα του γυαλού θε ν'αρματώσω

θα'μαι στο πλάι σου και ας ματώσω

θα'μαι στο πλάι σου.....



Την πιο βαθιά ανάσα μου να νιώσεις

σαν άρωμα φερμένο απ'τη βροχή

κι αν γίνει τ΄όνειρο ταξίδι και ευχή

που αγάπησες πολύ, μη μετανιώσεις

Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2012

Veinte poemas de amor y una canción desesperada - Pablo Neruda



Veinte poemas de amor y una canción desesperada-Pablo Neruda
Poema 14


Juegas todos los días con la luz del universo.
Sutil visitadora, llegas en la flor y en el agua.
Eres más que esta blanca cabecita que aprieto
como un racimo entre mis manos cada día.
A nadie te pareces desde que yo te amo.
Déjame tenderte entre guirnaldas amarillas.
Quién escribe tu nombre con letras de humo entre las estrellas del sur?
Ah déjame recordarte como eras entonces cuando aún no existías.
De pronto el viento aúlla y golpea mi ventana cerrada.
El cielo es una red cuajada de peces sombríos.
Aquí vienen a dar todos los vientos, todos.
Se desviste la lluvia.
Pasan huyendo los pájaros.
El viento. El viento.
Yo solo puedo luchar contra la fuerza de los hombres.
El temporal arremolina hojas oscuras
y suelta todas las barcas que anoche amarraron al cielo.
Tú estás aquí. Ah tú no huyes
Tú me responderás hasta el último grito.
Ovíllate a mi lado como si tuvieras miedo.
Sin embargo alguna vez corrió una sombra extraña por tus ojos.
Ahora, ahora también, pequeña, me traes madreselvas,
y tienes hasta los senos perfumados.
Mientras el viento triste galopa matando mariposas
yo te amo, y mi alegría muerde tu boca de ciruela.
Cuanto te habrá dolido acostumbrarte a mí,
a mi alma sola y salvaje, a mi nombre que todos ahuyentan.
Hemos visto arder tantas veces el lucero besándonos los ojos
y sobre nuestras cabezas destorcerse los crepúsculos en abanicos girantes.
Mis palabras llovieron sobre ti acariciándote.
Amé desde hace tiempo tu cuerpo de nácar soleado.
Hasta te creo dueña del universo.
Te traeré de las montañas flores alegres, copihues,
avellanas oscuras, y cestas silvestres de besos.
Quiero hacer contigo
lo que la primavera hace con los cerezos.


 

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 29, 2012

Ἐρωτικὸ γράμμα


ρωτικ γράμμα

Κοριτσάκι μου, Θαλασσωμένο πόψε τ Αγαο.
Τ διο κι γώ.
Χθς δν πρόλαβα ν καθίσω στ τραπέζι κι να τηλέφωνο
μ κατέβασε στ λιμάνι. Στς φτ πο σαλπάραμε, δν
μποροσα ν περπατήσω π τν κούραση. παρηγοριά μου
ταν «ρα» σου. λύπη μου τι δν κυβέρνησα οτε στιγμ
τ καταπληκτικ Θαλασσιν σκαρί, τ κορμί σου.
π δείλια κα τζαμοσύνη σήκωσα τ κόκκινο σινιάλο τς κυβερνησίας.
Εδα χθές, πολλς φορς τν κοπέλα τς πλώρης:
Τ λυσίκομη φιγούρα ν σκοτεινιάζει, ν θέλει ν κλάψει.
Σ νά χε πιστέψει γι πρώτη φορ τι πέθανε, Μεγαλέξανδρος,
μως τ καρχηδόνιο πίχρισμά του μενε τ διο λαμπρό.
Μ τ ατοκρατορικ κάλυμμά του. Κόκκινο της Πομπηίας
Rosso romano, πορφυρ τς Δαμασκός.
Βελοδο πο σκεπάζει ερ δισκοπότηρο.
στρακο κεάνιο λμυρό. Κρασ βαθυκόκκινο πο δίνει
δόξα στ κρύσταλλο. Πληγ π κοπίδι κινέζικο.
στραπή. Βυσσιν λιοβασίλεμα.
Λαμπάδα τς πίστης μου.
νοιχτ σημάδι το ρωτά μου
νειρο κα τροφ τς παραφροσύνης μου
Σ γκαλιάζω.
ΚΟΛΙΑΣ
* Πρς τ τέλος τς ζως το Νίκος Καββαδίας ρωτεύτηκε μία κοπέλα, τ Θεαν Σουν.
Πρόκειται γι να π τ ρωτικ γράμματα τ ποα στειλε ποιητς στν κοπέλα.